пляска́ты, ‑ая, ‑ае.

1. Без звычайнай пукатасці, прыплюснуты. Пляскаты лоб. □ Хлопчык, падобны з твару на маці — паўнашчокі, з чорнымі вачыма і крышку пляскатым носам, — абхапіў бацьку за шыю. Хадкевіч.

2. Які мае невялікую вышыню або таўшчыню пры прамой і роўнай паверхні. Хістаючыся, Алесь пасунуўся да прызбы, выграб вялікі пляскаты камень, падняў у сябе над галавою, але камень сарваўся з рук. Адамчык. Хлопцы прынеслі толькі пляскаты нямецкі штых. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Bajonétt n -(e)s, -e штык, штых;

das ~ fällen браць ружжо́ напераве́с;

das ~ áufpflanzen [áufstecken] прымкну́ць штык

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

штык в разн. знач. штык, род. штыка́ м.; штых, род. штыха́ м.;

примкну́ть штыки́ воен. прымкну́ць штыкі́ (штыхі́);

встре́тить в штыки́ сустрэ́ць у штыкі́ (штыхі́).

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Séitengewehr n -s, -e

1) штых, штык;

das ~ áufpflanzen прымкну́ць штык;

das ~ an Ort bríngen* адамкну́ць штык

2) хало́дная збро́я на партупе́і

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)