küssen vt цалава́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пацалава́ць, ‑лую, ‑луеш, ‑луе.

Зак. да цалаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бу́ськаць

‘цалаваць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. бу́ськаю бу́ськаем
2-я ас. бу́ськаеш бу́ськаеце
3-я ас. бу́ськае бу́ськаюць
Прошлы час
м. бу́ськаў бу́ськалі
ж. бу́ськала
н. бу́ськала
Дзеепрыслоўе
цяп. час бу́ськаючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

цмо́каць, -аю, -аеш, -ае; -аны; незак.

1. Утвараць губамі гук, падобны на гук усмоктвання.

2. каго-што. Гучна цалаваць (разм.).

|| аднакр. цмо́кнуць, -ну, -неш, -не; -ні.

|| наз. цмо́канне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

цалава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад цалаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бу́сяць

‘цалаваць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. бу́сяю бу́сяем
2-я ас. бу́сяеш бу́сяеце
3-я ас. бу́сяе бу́сяюць
Прошлы час
м. бу́сяў бу́сялі
ж. бу́сяла
н. бу́сяла
Загадны лад
2-я ас. бу́сяй бу́сяйце
Дзеепрыслоўе
цяп. час бу́сяючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

całować

незак. цалаваць;

całować kogo na pożegnanie — цалаваць каго на развітанне;

całować kogo w rękę — цалаваць каму руку;

całować kogo w usta — цалаваць каго ў вусны;

całować po włosach — цалаваць валасы;

całuję rączki уст. цалую ручкі (ветлівая формула вітання або развітання з жанчынай)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

kiss​2 [kɪs] v. цалава́ць; цалава́цца;

kiss smb. goodnight/goodbye пацалава́ць каго́-н. пе́рад сном/на развіта́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

цалава́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. цалаваць і цалавацца.

2. Гіст. Прысяга, клятва, у час прыняцця якой цалавалі крыж.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лізу́н, ‑а, м.

Разм.

1. Той, хто любіць лізаць, лізацца (пра жывёл).

2. Той, хто любіць цалаваць, цалавацца.

3. перан. Ліслівец, падлізнік, падхалім.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)