асцыля́цыя

(лац. oscillatio)

фіз. хістанне, ваганне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

fluctuation [ˌflʌktʃuˈeɪʃn] n. (in) хіста́нне, вага́нне; кра́танне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

vacillation [ˌvæsəˈleɪʃn] n. fml хіста́нне; вага́нне, нерашу́часць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

землетрасе́нне, ‑я, н.

Моцнае хістанне паасобных участкаў паверхні зямлі, якое выклікаецца вулканічнымі або іншымі працэсамі. Землетрасенне разбурыла горад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вібра́цыя, ‑і, ж.

1. Рытмічнае хістанне пругкага цела; дрыжанне. Вібрацыя машын.

2. Ваганне вышыні тону якога‑н. гуку (голасу, струны). Голас багаты вібрацыямі.

[Лац. vibratio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

расківа́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Прывесці ў хістанне з боку ў бок або ўверх і ўніз.

2. Расслабіць ківаннем, зрабіць хісткім.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

колеба́ние

1. калыха́нне, -ння ср., гайда́нне, -ння ср., варушэ́нне, -ння ср., кра́танне, -ння ср.;

2. хіста́нне, -ння ср., калыва́нне, -ння ср., ківа́нне, -ння ср., кра́танне, -ння ср., варушэ́нне, -ння ср.;

3. вага́нне, -ння ср., зы́банне, -ння ср.;

4. хіста́нне, -ння ср.;

колеба́ние температу́р хіста́нне тэмперату́р;

5. хіста́нне, -ння ср., вага́нне, -ння ср.;

6. хіста́нне, -ння ср.; см. колеба́ть, колеба́ться​ 1—6;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

поша́тывание хіста́нне, -ння ср., калыва́нне, -ння ср., ківа́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шата́ние

1. (качание) хіста́нне, -ння ср., калыва́нне, -ння ср.; см. шата́ть​ 1, шата́ться​ 1;

2. (покачивание при ходьбе) хіста́нне, -ння ср.;

3. (ходьба без цели) разг. бадзя́нне, -ння ср., блука́нне, -ння ср.;

4. хіста́нне, -ння ср., калыва́нне, -ння ср.;

5. перен. (колебание) хіста́нне, -ння ср.; см. шата́ться​ 2—5;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зыб, зыбу, м.

Лёгкае хістанне воднай паверхні, рабізна на воднай паверхні. Затока. Ні хвалі, ні зыбу няма, І тут нават кручы не надта крутыя. Зарыцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)