Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
swallow tail[ˈswɒləʊˌteɪl]n.infmlфрак
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
swallow-tailed coat
[,swɑ:loʊˈteɪld]
n.
фрак -а m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Frackm -s, -e і Fräcke фрак
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
tails
а) рэ́шка (манэ́ты)
б) informalфрак -а m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
frak
м.фрак;
zawinąć ~a разм. уцячы; дунуць; дзерануць, даць драла
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
suit1[s(j)u:t]n. касцю́м, гарніту́р;
a dress suitфрак;
a three-piece suit касцю́м-тро́йка
♦
in one’s birthday suitjoc. у чым ма́ці нарадзі́ла
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
раздабы́ць, ‑буду, ‑будзеш, ‑будзе; пр. раздабыў, ‑была, ‑было; зак., каго-што.
Разм. Здабыць, дастаць з цяжкасцямі. А колькі было бегатні, пакуль гурткоўцы раздабылі старую папоўскую расу або чорны хвастаты фрак для гарадскога дарэвалюцыйнага паніча.Краўчанка.Стрыечны брат нашага местачкоўца аказаўся чалавекам хмурным, недаверлівым, хітрыў і віляў, і ніякіх патронаў раздабыць у яго не ўдалося.Навуменка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Турэ́ц ‘звужанае рэчышча са шпаркім цячэннем вады’ (дзісн., Ластоўскі, Выбр. тв., 421), ‘быстрыня, струміна, хуткая плынь у рацэ’ (Ласт.), ‘прыспешаная плынь вады, сціснутая з двух бакоў каменнымі стромкімі лехамі’ (У. Дубоўка). Суфіксальнае ўтварэнне ад турыць ‘гнаць, імчаць’ (Пацюпа, Arche, 2007, 3, 195). Санько (Бел. гіст. агляд, 2007, 14, 1–2, 335) бачыць паралель у назве рэчкі Тур або Тураўлянка, якая, па паданні на Тураўшчыне, раней называлася Струмень, параўн. санскр.turá ‘хуткі’ і фрак.strumá, strumón ‘плынь, рака’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пі́ва, пі́ва ’напітак з ячменнага соладу’ (ТСБМ, Яруш., Бес., Сл. ПЗБ, ТС, Бяльк., Стан.), пі́во ’пойла для свіней: вада з дадаткам мукі’ (драг., Нар. лекс.). Укр.пи́во ’піва’, рус.пиво ’піва’, ’пітво, напой’, ’пойла’, польск.piwo, н.- і в.-луж.piwo, чэш., славац.pivo, славен.pívo, серб.-харв.пи̑во, макед., балг.пиво, ц.-слав.пиво. Прасл.*pivo. Да *piti > піць (гл.) і суф. ‑v‑o, які ўтварае назвы прадметаў як вынік дзеяння. Параўн. фрак.πίνο, πίνον (Фасмер, 3, 258).