перагнаі́ць, -наю́, -но́іш, -но́іць; -но́ены; зак., што.

1. Згнаіць усё, многае.

П. сена.

2. Угнаіць звыш нормы, празмерна.

П. зямельны ўчастак.

|| незак. перагно́йваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

угно́йваць гл. угнаіць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

вы́гнаіць

‘угнаіць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. вы́гнаю вы́гнаім
2-я ас. вы́гнаіш вы́гнаіце
3-я ас. вы́гнаіць вы́гнаяць
Прошлы час
м. вы́гнаіў вы́гнаілі
ж. вы́гнаіла
н. вы́гнаіла
Загадны лад
2-я ас. вы́гнай вы́гнайце
Дзеепрыслоўе
прош. час вы́гнаіўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перагнаі́ць, ‑гнаю, ‑гноіш, ‑гноіць; зак., што.

1. Згнаіць усё, многае.

2. Угнаіць звыш нормы, празмерна ўгнаіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

утучни́ть сов.

1. угнаі́ць;

2. (животных) укармі́ць, адкармі́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

nagnoić

зак. угнаіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

użyźnić

зак. угнаіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

угно́ены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад угнаіць.

2. у знач. прым. Насычаны спажыўнымі рэчывамі для раслін (пра глебу). Угноенае поле.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

wygnoić

зак.

1. згнаіць;

2. угнаіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

занаво́зить сов.

1. с.-х. угнаі́ць;

2. (загрязнить) прост. забру́дзіць, мног. пазабру́джваць; (сором, мусором) засме́ціць, мног. пазасме́чваць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)