фарс, -а, мн. -ы, -аў, м.

1. Тэатральная п’еса лёгкага, сатырыка-гумарыстычнага зместу.

2. перан. Нешта ганебнае, цынічнае.

Пусты ф.

|| прым. фа́рсавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

show bill [ˈʃəʊbɪl] n. тэатра́льная афі́ша

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

арлекіна́да, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

Тэатральная п’еса, у якой галоўную ролю выконвае арлекін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тэатра́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. тэатра́льны тэатра́льная тэатра́льнае тэатра́льныя
Р. тэатра́льнага тэатра́льнай
тэатра́льнае		 тэатра́льнага тэатра́льных
Д. тэатра́льнаму тэатра́льнай тэатра́льнаму тэатра́льным
В. тэатра́льны (неадуш.)
тэатра́льнага (адуш.)		 тэатра́льную тэатра́льнае тэатра́льныя (неадуш.)
тэатра́льных (адуш.)
Т. тэатра́льным тэатра́льнай
тэатра́льнаю		 тэатра́льным тэатра́льнымі
М. тэатра́льным тэатра́льнай тэатра́льным тэатра́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

жада́нне, -я, мн. -і, -яў, н.

1. Цяга да ажыццяўлення чаго-н., унутранае імкненне.

Гарэць жаданнем.

Ж. перамогі.

2. Прадмет захаплення, мары і пад.

Тэатральная сцэна — вось яго ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

box office

тэатра́льная ка́са

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

show bill

тэатра́льная афі́ша

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

theatregoing [ˈθɪətəˌgəʊɪŋ]n. наве́дванне тэа́траў;

the theatregoing public тэатра́льная пу́бліка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

лі́тарны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да літары, літар, уласцівы ім. Літарнае абазначэнне.

2. Абазначаны літарай, а не лічбай. Тэатральная літарная ложа.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вадэві́ль (БРС). Праз рус. водевиль (Крукоўскі, Уплыў, 84) з франц. vaudeville ’песенька, тэатральная п’еса з куплетамі’ (Шанскі, 1, В, 124; Рудніцкі, 1, 460).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)