плыву́н, ‑а, м.

Насычаны вадою дробны пясок, супесак ці суглінак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лёсападо́бны, ‑ая, ‑ае.

Падобны па сваіх уласцівасцях і выгляду на лёс ​2. Лёсападобны суглінак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

clay loam

суглі́нак

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

уду́бальт, прысл.

Абл. Удвайне; удвая. Няхай сабе зямля і не вельмі ўдобіца — падзол ды суглінак, але тым часам у тваіх руках зрабіць так, каб яна радзіла ўдубальт. Сабаленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

sandy [ˈsændi] adj.

1. пясча́ны;

sandy soil пясча́ная гле́ба;

sandy loam суглі́нак

2. жаўтава́ты, ры́жы;

sandy hair рыжава́тыя валасы́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Lehm m -(e)s, -e глі́на, суглі́нак

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

clayey

[ˈkleɪi]

adj.

1) глі́ністы

clayey soil — суглі́нак

2) абма́заны глі́най

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Пустаглі́нішча ’суглінак’ (чач., Мат. Гом.). Да пусты (гл.) у значэнні ’неўрадлівы’ і гліна (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Мыле́ц ’плывун, ілісты слой пяску’ (ТСБМ; гродз., дзярж., ганц., Сл. ПЗБ), ’суглінак’ (Бяльк.). Да мыл (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

мыле́ц Суглінак (Краснап. Бяльк.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)