centenarian

[,sentənˈeriən]

n.

які́ ма́е сто гадо́ў, стогадо́вы -ага m., стогадо́вая f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

centennial

[senˈteniəl]

1.

n.

1) стаго́дзьдзе n., со́тыя ўго́дкі

2) сьвяткава́ньне стаго́дзьдзя

2.

adj.

стогадо́вы (чалаве́к)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

säkulár I a стогадо́вы (які паўтараецца кожныя сто гадоў)

2) часо́вы, няве́чны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

húndertjährig a стогадо́вы;

der ~e Gebúrtstag со́тыя ўго́дкі, сто год з дня нараджэ́ння

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

centenary

[senˈtenəri]

1.

n., pl. -naries

1) стаго́дзьдзе n. (уго́дкі)

2) адзначэ́ньне стаго́дзьдзя

3) стаго́дзьдзе n., век -у m.

2.

adj.

стогадо́вы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

юбіле́й м. Jubilä¦um n -s, -läen; Jubilä¦umsfeier f -, Jáhresfeier f;Gedénktag m -(e)s, -e (дзень памяці, угодкі);

стогадо́вы юбіле́йHundertjáhrfeier f -;

святкава́ць юбіле́й ein Jubilä¦um féiern [begéhen*]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

secular

[ˈsekjələr]

1.

adj.

1) сьве́цкі, нерэлігі́йны

secular music — сьве́цкая му́зыка

a secular education — сьве́цкая адука́цыя

2) стогадо́вы, які́ быва́е раз на 100 гадо́ў, векавы́

3) векаве́чны

2.

n.

сьве́цкі сьвята́р (не мана́х)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

стаго́ддзе, ‑я, н.

1. Прамежак часу ў сто гадоў; век. Дваццатае стагоддзе. Мінулае стагоддзе. □ [Гопкель] ведаў характар людзей, якім даюць .. адказныя заданні. Не дарма ж ён вывучаў іх на працягу чвэрці стагоддзя. Шамякін. Літаратурнай дзейнасць Змітрака Бядулі пачалася ў пачатку дваццатага стагоддзя. Каваленка. Дрэвы — да сонца, Людзі — да волі Цягнуцца праз усе стагоддзі. Барадулін. // Вялікі, неакрэслены прамежак часу; глыбокая даўніна. Ну што ж, я і з гэтым міруся, Вайне не стагоддзі грымець. Астрэйка. Можа гэта казка ці паданне Нашай фантастычнае зямлі... Паміж стэпаў у стагоддзях даўніх Скіфы легендарныя жылі. Панчанка. Закрыеш вочы і дзіўныя вобразы адзін за адным лунаюць у карагодзе бясконцым, у карагодзе, сатканым з красак стагоддзяў. Лынькоў.

2. Стогадовы юбілей каго‑, чаго‑н. Стагоддзе універсітэта. Стагоддзе завода. □ Усё прагрэсіўнае чалавецтва ўрачыста адзначыла стагоддзе з дня нараджэння У.І. Леніна. «Звязда».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дуб м.

1. (род. ду́ба) дуб;

стогадо́вы д. — столе́тний дуб;

2. (о древесине и собир.) (род. ду́бу) дуб;

3. (род. ду́ба) (лодка) дуб;

○ ко́ркавы д. — про́бковый дуб;

◊ даць ду́ба — прост. сыгра́ть в я́щик; отда́ть концы́; окочу́риться;

свіння́ пад ~бам — свинья́ под ду́бом;

д. ду́бам — болва́н болва́ном;

пле́сці з ду́ба ве́цце; пле́сці смаляно́га ду́ба — городи́ть околе́сицу

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дуб, ‑а і ‑у; мн. дубы, ‑оў; м.

1. ‑а. Буйнае лісцевае дрэва сямейства букавых з моцнай драўнінай і пладамі жалудамі. Стогадовы дуб. □ Сілачом стаіць Дуб разложысты, І здалёк відаць пышны верх яго. Колас.

2. ‑у; толькі адз. Драўніна гэтага дрэва. Нарэзаць дубу. Бочка з дубу.

3. ‑а; перан. Разм. Пра высокага, моцнага чалавека. У Жарстана было сем сыноў, і чацвёра з іх такія ж дубы, як і бацька. Колас. // Пагард. Пра тупога, неразумнага чалавека. — Хоць і дуб ты, скажу табе, але заходзь, кульні з намі чарку: у мяне ж сёння вяселле — гуля-а-ем! Вышынскі.

4. ‑а. Адзін з відаў вялікіх лодак (на Дняпры, Доне). Пад поўнач Пятро Тугай закончыў рамонт дубоў, заліў смалою залапленыя месцы і вылез на паром. Краўчанка.

•••

Коркавы дуб — вечназялёнае дрэва сямейства букавых, кару якога выкарыстоўваюць для вырабу коркаў і інш.

Даць дуба гл. даць.

Плесці з дуба вецце гл. плесці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)