предве́чный уст. спрадве́чны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адве́чны, -ая, -ае.

Спрадвечны; які існуе з даўніх часоў.

Адвечныя балоты.

Адвечная таямніца.

|| наз. адве́чнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пато́мны¹, -ая, -ае.

1. Які ад роду належыць да якога-н. саслоўя (уст.).

П. дваранін.

2. Карэнны, спрадвечны.

П. лесаруб.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

eternal [ɪˈtɜ:nl] adj. ве́чны, адве́чны, спрадве́чны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

векове́чный уст. векаве́чны, вячы́сты; адве́чны; спрадве́чны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

изнача́льный уст. спрадве́чны, першапачатко́вы, пачатко́вы, адве́чны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

odwieczny

адвечны, спрадвечны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ageless [ˈeɪdʒləs] adj.

1. які́ не старэ́е

2. ве́чны; спрадве́чны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

веково́й (многолетний) векавы́; (очень давний) адве́чны, спрадве́чны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

immemorial [ˌɪməˈmɔ:riəl] adj. fml спрадве́чны;

from time immemorial спако́н ве́ку, спрадве́ку

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)