спая́ны прям., перен. спа́янный; см. спая́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

злітава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак., што.

Уст. Спаяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спа́йванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. спайваць — спаяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спа́йваць несов., прям., перен. спа́ивать; см. спая́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

наспа́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.

Спаяць пэўную колькасць чаго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спа́йка, -і, ДМ спа́йцы, мн. -і, спа́ек, ж.

1. гл. спаяцца, спаяць.

2. Месца спайвання, злучэння частак чаго-н.

С. трубкі.

С. плеўры.

3. перан., адз. Цесная сувязь, яднанне людзей.

|| прым. спа́ечны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

zlutować

зак. злітаваць; спаяць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

спая́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад спаяць.

2. перан.; у знач. прым. Моцна з’яднаны дружбай, адзінствам інтарэсаў і пад.; дружны. Спаяны калектыў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Пляць ’пяць’ (Чуд.). У выніку ’другаснага” Г-эпентэтыкум з паяць, у якім nu‑ замест [п?]. Параўн. у той жа гаворцы: спаяць ’спяць’, кпляі}ь ’кпяць, жартуюць’ (тамсама).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

спай, ‑ю, м.

1. Дзеянне паводле дзеясл. спайваць — спаяць (у 1 знач.) і стан паводле дзеясл. спайвацца — спаяцца (у 1 знач.).

2. Тое, што і спайка (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)