smrodliwy

смуродны, смярдзючы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

смуро́длівы, ‑ая, ‑ае.

Разм. Тое, што і смуродны. Адзін за адным .. [Слуцкі і Барысаўскі] спусціліся праз круглую адтуліну ў вільготную і смуродлівую глыбіню цёмнай зямлянкі. Паслядовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

áasig a смярдзю́чы, смуро́дны; перан. бру́дны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zakisły

1. кіслы; квашаны;

2. гнілы; смуродны; смярдзючы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

смярдзю́чы, ‑ая, ‑ае.

Які вылучае смурод; смуродны. Іван сеў побач з Гэляю, Звесіўшы кудлатую галаву, прагна курыў смярдзючы самасад. Грахоўскі. Хворы Нор тры тыдні ляжаў паміж гарачымі катламі, на кучы смярдзючай прамасленай паклі. Шамякін. // Які насычаны смуродам, прапах ім. А вось жа брала яна мяне за душу. І мяне, і ўсіх, хто слухаў у смярдзючым бараку светлую музыку. Даніленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

übel

1. a дрэ́нны, ке́пскі, благі́;

mir ist ~ мне мло́сна, мяне́ ну́дзіць;

~ geláunt не ў гумо́ры, не ў (до́брым) настро́і;

~ gesínnt варо́жа настро́ены, зламы́сны;

~ láunig не ў гумо́ры, без настро́ю;

~ néhmen* vt (D) крыўдава́ць, крыўдзіцца за што-н. (на каго-н.);

~ ríechend смярдзю́чы, смуро́дны;

~ wóllen vi (D) быць нядобразычлі́вым (да каго-н.), жада́ць зла (каму-н.);

~ wóllend незычлі́вы

2. adv дрэ́нна, ке́пска; бла́га;

es steht ~ mit ihm [um ihn] яго́ спра́вы дрэ́нныя;

wohl óder ~ хо́чаш не хо́чаш

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)