скрабко́ вы , ‑ая, ‑ае.
Які мае скрабок (у 2 знач.). Скрабковы транспарцёр. Скрабковы канавакапальнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скрэ́ бла , ‑а, н.
Разм.
1. Скрабніца. Запаліўшы ліхтар, фурман чысціў скрэблам і шчоткай каня. Пальчэўскі .
2. Лапата для саскрабання чаго‑н., скрабок . Скрэбла зламалася.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
субрадуля́ рны
(ад суб- + лац. radula = скрабок )
орган слыху ў боканервовых малюскаў .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Krá tzeisen n скрабо́ к , скраба́ лка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Schá b¦eisen n скрабо́ к , скра́ балка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Schrá pe f скрабо́ к , скраба́ лка, скрэ́ бла
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Krá tzer m
1) дра́ піна
2) тэх. скрабо́ к
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Schá rre f Schá rreisen n ы́ ка; скрабо́ к
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ВО́ СТРАЎ ,
селішча жал. веку (2—4 ст. ) каля в. Востраў Пінскага р-на Брэсцкай вобл. Існавала на месцы паселішча каменнага веку. Выяўлены рэшткі 3 трубных пабудоў (2 з агнішчамі), гасп. ямы. Сярод знаходак: крамянёвы скрабок , гліняныя прасліцы, шкляныя пацеркі, бронзавыя падвескі, пранізкі і ланцужкі, жал. нажы, рыбалоўны кручок, спражка; кераміка — грубаляпныя арнаментаваныя гаршкі і глянцаваныя міскі. Побач з вёскай выяўлены 3 стаянкі эпохі неаліту (5—3-е тыс. да н.э. ) і стаянка бронзавага веку (3—2-е тыс. да н.э. ).
т. 4, с. 276
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ры́ ла ’лыч’ (ТСБМ ; лудз. , Сл. ПЗБ ), ’твар чалавека’ (ТСБМ ; пін. , Сл. ПЗБ ), ’пашча ў рыбы’ (ігн. , Сл. ПЗБ ), ’вузкі ўваход у рыбалоўную снасць (пух. , Сл. ПЗБ ), ’верхняя вузкая частка графіна, бутэлькі’ (барыс. , Шат. ), ры́ ло ’рыла, морда’, ’горла бутэлькі’ (ТС , ПСл ), руск. ры́ ло ’морда’, ’пашча’, ’лыч’, укр. ри́ ло , ст.-руск. рыло , польск. rydel ’рыдлёўка’, чэш. rydla ’разец’, славац. rydlo ’разец, лапата’, славен. rílo ’хобат’, серб.-харв. ри̏ло ’рыла’, ’губа’, балт. ри́ ло ’рыла, морда’. Прасл. *rydlo (< *ru‑tlo‑m ), звязанае з рыць , рваць , выяўляе значны паралелізм структуры з лац. rutrum ’лапатка’, лат. raûklis ’скрабок ’ (ЭССЯ , Проспект, 76–77; Фасмер , 3, 528; Копечны, 313; БЕР , 6, 259–260).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)