се́кта

(лац. secta = вучэнне, напрамак, школа)

1) рэлігійная група, якая адкалолася ад пануючай царквы;

2) перан. група асоб, якая замкнулася ва ўласных вузкіх інтарэсах.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

пяцідзяся́тнікі рел. (секта) пятидеся́тники

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

sect [sekt] n. се́кта

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

sekta

ж. секта

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

БАЙЛЯНЬЦЗЯ́О, Секта белага лотасу,

тайная будыйская секта ў Кітаі ў 12 — пач. 19 ст. Узнікла на пач. праўлення дынастыі Паўд. Сун [1127—1279]. У 14 ст. злілася з будыйскімі сектамі Мілацзяо і Мінцзяо і стала масавай арг-цыяй, у якую ўваходзілі пераважна сяляне і рамеснікі. Удзельнічала ва ўзбр. барацьбе супраць манг. дынастыі Юань. У наступныя стагоддзі неаднаразова ўздымала сял. паўстанні; адно з буйнейшых адбылося ў 1796—1805. Пасля яго задушэння маньчжурска-кіт. феадаламі секта спыніла сваю дзейнасць (за выключэннем адгалінаванняў у Шаньдуні і Чжылі).

т. 2, с. 225

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

іегаві́сцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да іегавістаў. Іегавісцкая секта.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

малака́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да малакан. Малаканская секта.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

штунды́зм, ‑у, м.

Вучэнне, якое прапаведуе штундысцкая секта. Прыхільнікі штундызму.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

хлысто́ўскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да хлыста ​2. Хлыстоўская секта.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

штунды́сцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да штунды, штундыста. Штундысцкая секта.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)