ло́жа

‘рэчышча’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ло́жа ло́жы
Р. ло́жа ло́жаў
Д. ло́жу ло́жам
В. ло́жа ло́жы
Т. ло́жам ло́жамі
М. ло́жы ло́жах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перака́т², -у, М -ка́це, мн. -ы, -аў, м.

Мелкаводны ўчастак рэчышча ракі.

Рачныя перакаты.

|| прым. перака́тны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

river bed [ˈrɪvəbed]n. рэ́чышча ракі́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

прырэ́чышчавы, ‑ая, ‑ае.

Які размешчаны ўздоўж рэчышча ракі, які прылягае да рэчышча ракі. Прырэчышчавыя поймы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цюфя́к, -4, мн. -і, -о́ў, м. (спец.).

Гнуткае пакрыццё каля мастоў, плацін для засцярогі рэчышча ракі і берагоў ад размыву.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вадаспа́д, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м.

Імклівы паток вады, што спадае са стромага ўступа ў рэчышча ракі.

Горны в.

|| прым. вадаспа́дны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зві́лістасць, ‑і, ж.

Уласцівасць звілістага. Звілістасць рэчышча.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вадзі (сухое рэчышча) 2/8

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

жолабападо́бны, ‑ая, ‑ае.

Які мае выгляд жолаба. Жолабападобнае рэчышча.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

riverbed

[ˈrɪvərbed]

n.

рэ́чышча n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)