банды́т

(іт. bandito)

удзельнік банды, узброены рабаўнік, разбойнік.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

robber

[ˈrɑ:bər]

n.

рабаўні́к -а́ m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Plünderer m -s, - грабе́жнік, рабаўні́к

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

grabieżca

ж. грабежнік, рабаўнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

łupieżca

м. рабаўнік; разбойнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

МАРАДЗЁРСТВА (ад франц. maraudeur рабаўнік),

тайны або адкрыты крадзеж на полі бітвы рэчаў, якія знаходзіліся пры забытых або параненых, а таксама рабаванне мірных жыхароў і іх маёмасці ў час вайны, стыхійных бедстваў, тэхнагенных катастроф і т.п. Паводле заканадаўства Рэспублікі Беларусь з’яўляецца злачынствам і сурова караецца (пазбаўленнем волі на тэрмін ад 3 да 10 гадоў або пакараннем смерцю). Гл. таксама злачынствы воінскія.

т. 10, с. 102

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

налётчик налётчык, -ка м.; (грабитель — ещё) грабе́жнік, -ка м., рабаўні́к, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

intruder [ɪnˈtru:də] n.

1. паруша́льнік (межаў); рабаўні́к, грабе́жнік

2. (на)даку́члівы чалаве́к, назо́ла

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

rabuś

м. рабаўнік, грабежнік; разбойнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

highwayman

[ˈhaɪweɪmən]

n.

рабаўні́к -а́ m., разбо́йнік -а m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)