пісьме́нна нареч., прям., перен. гра́мотно; см. пісьме́нны 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пісьме́ннасць ж., прям., перен. гра́мотность; см. пісьме́нны 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

literate

[ˈlɪtərət]

1.

adj.

1) пісьме́нны

2) адукава́ны; літарату́рна адукава́ны

2.

n.

пісьме́нны, адукава́ны чалаве́к

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

даве́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; заг. давер; зак., каго-што або з інф.

Аказаўшы давер’е, даручыць каму‑, чаму‑н., перадаць пад чыю‑н. адказнасць. Даверыць таварышу машыну. □ Патрэбен быў памочнік, шчыры і пісьменны чалавек, добра пісьменны, каб яму можна было даверыць любую справу. Чарнышэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

lettered

[ˈletərd]

adj.

1) пазна́чаны лі́тарамі

2) пісьме́нны; начы́таны; адукава́ны, вучо́ны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

бэ́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм. Тое, што і бляяць (пра авечак). // Чытаць па літарах, па складах, няўмела. Стары і сам трохі пісьменны: калі літары вялікія, дык ён, слібізуючы, бэкае трохі. Крапіва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Пісьменнік ’той, хто піша літаратурныя творы’ (ТСБМ, Гарэц.), ’граматны’ (Касп.) < пісьме́нны ’які ўмее чытаць і пісаць, граматны’ (ТСБМ, Мядзв., Гарэц., Варл.) і суф. ‑нік са значэннем носьбітаў адпаведнай прыметы. Параўн. ст.-рус. письменникъ ’граматы чалавек’ (1686).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

самапава́га, ‑і, ДМ ‑вазе, ж.

Павага да самога сябе, да сваёй асобы. Пісьменны [Янка Брыль] вельмі ахвотна, у поўны голас, у поўную сілу таленту раскрывае тую праўду жыцця, якая ўзнімае самапавагу чалавека. Гіст. бел. сав. літ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Littera semper habet panem vestemque paratam

Пісьменны чалавек заўсёды мае хлеб і гатовае адзенне.

Грамотный человек всегда имеет хлеб и готовую одежду.

Гл.: Discentem...

Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993, правапіс да 2008 г.)

literate [ˈlɪtərət] adj.

1. пісьме́нны;

About one tenth of the population is/are not literate. Прыкладна адна дзясятая насельніцтва – непісьменныя;

computer-literate які́ ўмее карыста́цца камп’ю́тарам

2. шыро́ка адукава́ны (асабліва ў літаратуры і мастацтве)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)