адыме́нны, ‑ая, ‑ае.

Утвораны ад назоўніка або прыметніка. Адыменнае прыслоўе.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наре́чие​II (часть речи) грам. прысло́ўе, -ло́ўя ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

займе́нны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да займенніка. Займеннае скланенне. Займеннае прыслоўе.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

przysłówek

м. грам. прыслоўе

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

прысло́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які мае ў сваім складзе прыслоўе ​1. Прыслоўныя злучэнні. Прыслоўны фразеалагізм.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

adverb

[ˈædvɜ:rb]

n., Gram.

прысло́ўе n.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

отымённый лингв. адыме́нны (утво́раны ад назо́ўніка, прыме́тніка);

отымённое наре́чие адыме́ннае прысло́ўе.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ро́дна,

Прыслоўе да родны (у 4 знач.). // у знач. вык. Блізка сэрцу, дорага. Мне ўсё дорага тут, Люба, родна, прыгожа. Броўка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спалуча́льнасць, ‑і, ж.

1. Уласцівасць спалучальнага.

2. Здольнасць, магчымасць спалучэння чаго‑н. з чым‑н. Высокай спалучальнасцю з якаснымі прыметнікамі характарызуецца.. прыслоўе вечна. «Весці».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Advérb [-v-] n -s, -bi¦en грам. прысло́ўе

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)