пратру́чваць гл. пратравіць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

протрави́ть сов.

1. хим., техн. пратраві́ць;

2. (обеззаразить) с.-х. пратруці́ць;

3. охотн. упусці́ць, вы́пусціць; см. протра́вливать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пратра́ва, ‑ы, ж.

Спец.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. пратраўляць, пратраўліваць — пратравіць.

2. Хімічнае рэчыва, якім апрацоўваюць матэрыял перад афарбоўкай для атрымання патрэбнага адцення і замацавання фарбавальніка.

3. Едкае рэчыва, якое выкарыстоўваецца ў гравёрнай справе.

4. Рэчыва, якім абеззаражваюць насенне, пасадачны матэрыял.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)