Verfólgung f -, -en прасле́даванне, гане́нне;

die ~ áufnehmen* пача́ць прасле́даванне;

den Verfólgungen áusgesetzt sein падвярга́цца прасле́даванням [гане́нням]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Fáhndung f -, -en прасле́даванне, высо́чванне; по́шук

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пресле́дование ср. прасле́даванне, -ння ср., перасле́даванне, -ння ср., перасле́д, -ду м.; (гонение) гане́нне, -ння ср.; (притеснение) уці́ск, -ку м., прыгнёт, -ту м.;

суде́бное пресле́дование судо́вае прасле́даванне (перасле́даванне, перасле́д);

ма́ния пресле́дования мед. ма́нія прасле́давання (перасле́давання);

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

prosecution [ˌprɒsɪˈkju:ʃn] n. law

1. судо́вае прасле́даванне

2. the prosecution абвінава́чанне;

a witness for the prosecution све́дка абвінава́чання

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

witch-hunt [ˈwɪtʃhʌnt] n. адшу́кванне і цкава́нне асо́баў, які́я звя́заны з нячы́стаю сі́лаю; «палява́нне на ве́дзьмаў», прасле́даванне іншаду́мцаў

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ánfeindung f -, -en нядобразычлі́васць, прасле́даванне; pl напа́дкі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Тра́ўля ‘патрава’ (Некр. і Байк.). Да траві́ць (гл.). Суф. ‑л‑я азначае вынік дзеяння (Сцяцко, Афікс, наз., 54). Значэнне ‘бязлітаснае праследаванне, ганенне’ (Др.-Падб.), хутчэй за ўсё, пад уплывам рус. тра́вля ‘цкаванне’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ПРА́ВА ПРЫТУ́ЛКУ,

права на ўезд і пражыванне, якое даецца дзяржавай замежным грамадзянам і асобам без грамадзянства, якія на нявызначаны час застаюцца на тэрыторыі дадзенай дзяржавы, калі на радзіме яны церпяць праследаванне за паліт., рэліг. і інш. перакананні або нац. прыналежнасць. Дазвол на прытулак не цягне за сабой аўтаматычнага набыцця грамадзянства краіны. П.п. ў Рэспубліцы Беларусь замацавана ў арт. 12 Канстытуцыі. Асобам, абвінавачаным у крымінальных ці інш. злачынствах, П.п. не прадастаўляецца.

т. 12, с. 524

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

гон, ‑у, м.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. гнаць і гнацца.

2. Праследаванне звера на паляванні. Напрамак гону. □ Гэта былі кудлатыя мясцовыя аўчар[кі], лютыя, але няздатныя для гону. Самуйлёнак.

3. Спец. Паводзіны звера ў час шлюбнага перыяду. Перыяд гону лася.

•••

Бабровыя гоны (уст.) — месца, дзе вадзіліся і лавіліся бабры.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

dúlden vt цярпе́ць, выно́сіць;

schwéigend ~ мо́ўчкі цярпе́ць;

Verfólgungen ~ зно́сіць [цярпе́ць] прасле́даванне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)