извиня́ть несов. выбача́ць, прабача́ць; дарава́ць (каму што, за што);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Нізвіня́ць ’прабачаць’ (Грыг.). Дэфармаванне рус. извинять ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
condone
[kənˈdoʊn]
v.t.
1) прабача́ць, забыва́ць (праві́ну, абра́зу), дарава́ць (праві́ну)
2) Law прабача́ць (парушэ́ньне жані́мскае прыся́гі)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
прабачэ́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле дзеясл. прабачаць — прабачыць (у 1 знач.).
2. Дараванне віны; паблажлівасць за правіннасць.
•••
Прашу прабачэння гл. прасіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
проща́ть несов. дарава́ць (каму, чаму); (извинять) прабача́ць (каму, чаму); см. прости́ть;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Выбача́ць ’дараваць, прабачаць’ (Нас., Грыг., Яруш., Шпіл., Касп., Гарэц., Байк. і Некр., Бір. Дзярж., БРС, КТС), выбачэ́нне ’прабачэнне’ (Нас., Яруш., Гарэц., Байк. і Некр., БРС), выбачанне ’літасць’ (Нас.), укр. вибача́ти ’дараваць, прабачаць’, вибачення ’прабачэнне’. З польск. wybaczać ’тс’, wybaczenie ’прабачэнне’, wybaczanie ’тс’, што ў сваю чаргу ад baczyć ’звяртаць увагу, глядзець пільна’. Параўн. палес. выбачиты ’выпусціць з вачэй (з поля зроку)’, г. зн. ’не глядзець, не звяртаць увагі, прабачаць’ (Булг., 194; Брукнер, 10); гл. ба́чыць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
przebaczać
незак. komu прабачаць каму
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
wybaczać
незак. komu прабачаць, выбачаць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
forgive [fəˈgɪv] v. (forgave, forgiven) дарава́ць, прабача́ць;
forgive smb. for smth. дарава́ць каму́-н. за што-н.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
verzéihen* vt (j-m) дарава́ць, прабача́ць (каму-н.);
~ Sie! дару́йце, праба́чце!
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)