запо́ўна, прысл.

Разм. Залішне поўна.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

по́ўна,

1. Прысл. да поўны (у 1, 2 і 3 знач.).

2. у знач. вык. Разм. Вельмі многа каго‑, чаго‑н. Агледзела [Марылька] воз, а там усялякага дабра поўна. Якімовіч. Адчынены вокны, і відаць, што ў хаце-чытальні поўна народу. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паўна..., (гл. поўна...).

Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «поўна...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напрыклад: паўнагучны, наўналетні, паўнацэнны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

visitor [ˈvɪzɪtə] n. (to) госць; го́сця; наве́двальнік; наве́двальніца;

summer visitors да́чнікі, куро́ртнікі;

London is full of visitors. У Лондане поўна турыстаў.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Раёшкі: у раёшкі ’поўна, даверху’. З у краёчкі (краёшкі) ’да краёў’, дзе адпала пачатковае ‑к‑. Ад край 1 (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

sackful

[ˈsækfəl]

n., pl. -fuls

1) по́ўны мех

2) informal шмат, по́ўна

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

суперэлі́та, ‑ы, ДМ ‑эліце, ж.

Насенне самых лепшых, адборных раслін, якое найбольш поўна перадае ўсе адзнакі і ўласцівасці пэўнага сорту.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

суперэлі́та

(ад супер- + эліта)

самае лепшае, адборнае насенне сельскагаспадарчых раслін, якое найбольш поўна перадае ўсе адзнакі і ўласцівасці пэўнага сорту.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

alive with

по́ўны чаго́

The streets were alive with people — На ву́ліцах было́ по́ўна людзе́й

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

тэза́ўрус, ‑а, м.

1. Аднамоўны (тлумачальны або тэматычны) слоўнік, які поўна ахоплівае лексіку дадзенай мовы.

2. Поўны, семантычна сістэматызаваны галіновы тэрміналагічны слоўнік, прызначаны для інфармацыйнага пошуку.

[Ад грэч. thēsauros — скарб.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)