перайна́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перайначыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перайна́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. перайначваць — перайначыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

преобрази́ть сов. ператвары́ць; (переиначить) перайна́чыць; (изменить что-л.) змяні́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

przeinaczyć

зак. перайначыць; сказіць; змяніць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

паперайна́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Разм. Перайначыць усё, многае або ўсіх, многіх.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

відазмяні́ць, ‑змяню, ‑зменіш, ‑зменіць; зак., што.

Унесці якія‑н. змены ў што‑н.; перайначыць. Відазмяніць канструкцыю машыны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перамяні́ць, -мяню́, -ме́ніш, -ме́ніць; -ме́нены; зак., каго-што.

1. Замяніць адно другім, змяніць.

П. бялізну.

П. тэму размовы.

2. Надаць іншую форму, перайначыць.

П. адносіны.

|| незак. пераме́ньваць, -аю, -аеш, -ае і перамяня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. пераме́на, -ы, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перайна́чаны

1. изменённый; переина́ченный; видоизменённый;

2. искажённый, извращённый;

1, 2 см. перайна́чыць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перайна́чваць несов.

1. изменя́ть; переина́чивать; видоизменя́ть;

2. искажа́ть, извраща́ть;

1, 2 см. перайна́чыць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

НО́ВІЧ (А.) (сапр. Ціхановіч ці Цэхановіч),

бел. пісьменнік пач. 20 ст. Па адукацыі ўрач. Працаваў у г. Новачаркаск (Расія). Аўтар апавяданняў «У дому лепей» (1911) пра цягу селяніна да роднай зямлі і «Амерыканец» (1912), герой якога вярнуўся з Амерыкі і хоча перайначыць жыццё бел. мужыка на лепшы лад. Гэтыя творы высока ацэнены Я.​Купалам (арт. «Агляд кніг», 1913), які падкрэсліваў іх прастату і шчырасць, уменне «нязначным спосабам падсунуць чытачу маральную навучку, паказаць добрую незавілую сцежку к лепшаму жыццю», і М.​Багдановічам, які ў арт. «За тры гады» (1913) адзначыў, што «асабліва вызначаецца Новіч, каторы першы паспрабаваў напісаць вялікую рэч прозай па-беларуску».

І.​У.​Саламевіч.

т. 11, с. 371

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)