nuncio [ˈnʌnsiəʊ] n. (pl. nuncios) па́пскі ну́нцый

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

papieski

папскі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

pontifical [pɒnˈtɪfɪkl] adj. fml

1. па́пскі

2. епі́скапскі, архірэ́йскі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

лега́т, -а, М -га́це, мн. -ы, -аў, м.

1. Дыпламатычны прадстаўнік Папы Рымскага ў краінах, дзе пашыраны каталіцызм.

Папскі л.

2. Наогул пасол, пасланнік з рэлігійнай місіяй.

|| прым. лега́цкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

papal

[ˈpeɪpəl]

adj.

па́пскі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

päpstlich a па́пскі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

apostólisch a апо́стальскі, па́пскі;

Apostólischer Stuhl па́пскі прасто́л, па́пскае [епі́скапскае] крэ́сла

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Торэс (папскі нунцый) 2/275

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

nuncio

[ˈnʌnsioʊ]

n., pl. -cios

па́пскі ну́нцый

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АЛЯКСА́НДР III (Alexander; свецкае Раланда Бандынелі; Rolando Bandinelli; ? — 30.8.1181),

папа рымскі з 1159. Юрыст і тэолаг, праф. кананічнага права ў Балонні. Папскі легат у Германіі, з 1153 папскі канцлер. Імкнуўся да верхавенства ўлады папства. З гэтай мэтай вёў паспяховую барацьбу з імператарам Фрыдрыхам I Барбаросам з дапамогай Ламбардскай лігі. Асудзіў англ. караля Генрыха II за забойства Т.​Бекета (1170) і прымусіў яго прызнаць уладу папаў.

т. 1, с. 294

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)