вае́нна-палявы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вае́нна-палявы́ вае́нна-палява́я вае́нна-паляво́е вае́нна-палявы́я
Р. вае́нна-паляво́га вае́нна-паляво́й
вае́нна-паляво́е		 вае́нна-паляво́га вае́нна-палявы́х
Д. вае́нна-паляво́му вае́нна-паляво́й вае́нна-паляво́му вае́нна-палявы́м
В. вае́нна-палявы́ (неадуш.)
вае́нна-паляво́га (адуш.)		 вае́нна-паляву́ю вае́нна-паляво́е вае́нна-палявы́я (неадуш.)
вае́нна-палявы́х (адуш.)
Т. вае́нна-палявы́м вае́нна-паляво́й
вае́нна-паляво́ю		 вае́нна-палявы́м вае́нна-палявы́мі
М. вае́нна-палявы́м вае́нна-паляво́й вае́нна-палявы́м вае́нна-палявы́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

партупе́я, -і, мн. -і, -пе́й, ж.

Рэмень, перавязь для нашэння халоднай зброі, палявой сумкі і г.д.

|| прым. партупе́йны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

учо́тчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Асоба, якая вядзе ўлік чаго-н.

У. палявой брыгады.

|| ж. учо́тчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Féldpostnummer f -, -n ну́мар паляво́й по́шты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

блі́зенечка, прысл.

Разм. Вельмі, зусім блізка. [Анішчык:] — Мой хутар тут зусім блізенечка, хутар Палявой — мо чулі нават. Мурашка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Félddienstordnung f -, -en вайск. стату́т паляво́й слу́жбы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Кампаў Б. М., гл. Палявой Б. М.

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

клімактэ́рый, ‑я, м.

Перыяд у жыцці чалавека, які з’яўляецца пераходным ад палявой спеласці да поўнага спынення дзейнасці залоз унутранай сакрэцыі (галоўным чынам палавых органаў).

[Ад грэч. klimaktērikos — прыступка лесвіцы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

га́ненне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. ганіць.

гане́нне, ‑я, н.

Жорсткае праследаванне, рэпрэсіі. Пачаліся жорсткія ганенні на маці: арышты, катаванні ў палявой жандармерыі. «Звязда».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

санінстру́ктар, ‑а, м.

Санітарны інструктар. [Смірын] з Івіным пабеглі палявой дарогай і на ўзлеску ўбачылі малодшага ўрача палка Эскіна, які з санінструктарам перавязваў раненага танкіста. Алешка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)