подверну́ть сов.
1. (подвинтить) падкруці́ць, мног. пападкру́чваць;
подверну́ть кран падкруці́ць кран;
подверну́ть га́йку падкруці́ць га́йку;
2. (загнуть края) падгарну́ць; (штаны) падкаса́ць, мног. пападка́сваць; (рукава) закаса́ць, мног. пазака́сваць; (подмотать, напр., портянку) падкруці́ць, мног. пападкру́чваць, падмата́ць;
подверну́ть одея́ло падгарну́ць ко́ўдру;
подверну́ть ска́терть падгарну́ць абру́с;
подверну́ть рука́в закаса́ць рука́ў;
3. падвярну́ць; вы́круціць; вы́віхнуць, спрыві́ліць;
подверну́ть но́гу падвярну́ць нагу́;
4. (свернув в сторону, подъехать) падвярну́ць;
подверну́ть к до́му падвярну́ць да до́ма;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
падкаса́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Закасаць, падвярнуць што‑н. [Васіль] падкасаў рукавы шыняля, з радасцю ўзяўся дапамагаць грузіць дровы. Мележ. Косцік нехаця падкасаў вышэй каленяў штаны, узяў сваю вуду, кацялок і моўчкі пайшоў за Сцяпанам Пятровічам. Ляўданскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
wywichnąć
зак. вывіхнуць, звіхнуць, падвярнуць, спрывіліць;
wywichnąć nogę — вывіхнуць (спрывіліць) нагу
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
подвороти́ть сов., прост.
1. (загнуть края) падгарну́ць; (штаны) падкаса́ць, мног. пападка́сваць; (рукава) закаса́ць, мног. пазака́сваць; (подмотать, напр., портянку) падкруці́ць, мног. пападкру́чваць, падмата́ць;
2. (ногу, руку) падвярну́ць;
3. (свернув в сторону, подъехать) падвярну́ць; см. подверну́ть 1, 2, 4;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
привороти́ть сов.
1. разг. прывярну́ць;
привороти́ть ка́мень к стене́ прывярну́ць ка́мень да сцяны́;
2. прост. (повернув, подъехать) прывярну́ць, падвярну́ць;
привороти́ть к крыльцу́ прывярну́ць (падвярну́ць) да га́нка;
3. (пристать к берегу) прыста́ць, прыча́ліць;
4. уст., прост. прычарава́ць, прываражы́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
загну́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́; -ну́ты; зак.
1. што. Згінаючы, завярнуць, падвярнуць канец, край чаго-н.
З. канцы дроту.
З. палец.
2. Ідучы, завярнуць убок (разм.).
З. за вугал.
3. перан., што і без дап. Сказаць (што-н. рэзкае, грубае, недарэчнае; разм.).
З. слоўца.
Вы тут, мусіць, крышку загнулі (перабольшылі, сказалі няпраўду).
|| незак. загіба́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е і загіна́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
падве́рнены
1. подвёрнутый;
2. поворошённый, пошевелённый;
3. (пад што) поло́женный; накры́тый (чем);
1-3 см. падвярну́ць 1, 3, 5
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перасушы́ць, ‑сушу, ‑сушыш, ‑сушыць; зак., што.
1. Прасушыць зноў, яшчэ раз. Відаць, непрыбраныя рады сена трэба падвярнуць, перасушыць. Кандрусевіч.
2. Зрабіць вельмі сухім. Перасушыць тытунь. Перасушыць бялізну.
3. Высушыць усё, многае. Перасушыць коўдры, падушкі. □ Ледзь-ледзь мы .. перасушылі [фасолю] і ссыпалі ў мяшкі. Але высушылі, відаць, не вельмі суха, бо суп патыхае прэлым. Сяркоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
падваро́чваць несов.
1. подвора́чивать;
2. свора́чивать (к чему-л.);
3. вороши́ть, шевели́ть;
4. безл. (о тошноте и т.п.) подступа́ть, подка́тывать;
5. (пад што) класть; накрыва́ть (чем);
1-5 см. падвярну́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
падкруці́ць, ‑кручу, ‑круціш, ‑круціць; зак., каго-што.
1. Закруціць глыбей, тужэй. Падкруціць вінт. □ Няўклюдны цвік балюча мул[яе] пятку. Нрыцерці б цвік, абмотку падкруціць... Пысін. // Разм. Круцячы якое‑н. прыстасаванне, узмацніць або павялічыць што‑н. Я падышоў да стала і падкруціў кнот у лямпе. Бажко.
2. Нямнога завіць; падвіць. Падкруціць валасы. □ Сіняўскі падкруціў чорныя вусы, пакасіўся на камандзіра. Алешка.
3. Разм. Нялоўка ступіўшы, падвярнуць. Падкруціць нагу.
4. перан. Разм. Уздзейнічаць на каго‑н., прымусіць рабіць лепш, хутчэй. — А ты вось паспрабуй, падкруці яго, гэтага Бялькевіча. Савіцкі.
•••
Падкруціць (закруціць) гайку (гайкі) — павялічыць патрабаванні, зрабіць іх больш строгімі, суровымі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)