усево́буч м., ист. (усеагу́льнае вайско́вае абучэ́нне) всево́буч (всео́бщее вое́нное обуче́ние)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПІСКУНО́Ў (Міхаіл Усцінавіч) (3.9.1914, г.п. Хатынец Арлоўскай вобл., Расія — 12.6.1991),

бел. вучоны ў галіне педагогікі. Д-р пед. н. (1976), праф. (1977). Скончыў Смаленскі пед. ін-т (1939), БПІ (1950), Мінскі пед. ін-т (1951). З 1962 у БДУ (у 1974—89 заг. кафедры). Навук. працы па праблемах выхавання, арг-цыі навуч. працэсу школьнікаў і студэнтаў.

Тв.:

Обучение и труд учащихся. Мн., 1975;

Актуальные проблемы вузовской и школьной педагогики. Мн., 1983 (у сааўт.).

Н.​У.​Альшэўская.

т. 12, с. 388

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

всево́буч м., ист. (всео́бщее вое́нное обуче́ние) усево́буч, -ча м. (усеагу́льнае вайско́вае абучэ́нне).

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выву́чванне ср.

1. выу́чивание, обуче́ние;

2. выу́чивание; изуче́ние; разу́чивание;

1, 2 см. выву́чваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обяза́тельный

1. (непременный) абавязко́вы;

всео́бщее обяза́тельное обуче́ние усеагу́льнае абавязко́вае навуча́нне;

2. (услужливый) услу́жлівы, паслу́жлівы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

навуча́нне ср.

1. уче́ние, обуче́ние;

ско́нчыць н. — ко́нчить уче́ние;

2. (наставление) назида́ние, поуче́ние, наставле́ние; нравоуче́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вучэ́нне ср.

1. (действие) уче́ние; обуче́ние;

час вучэ́ння — вре́мя уче́ния (обуче́ния);

2. (наука, теория) уче́ние;

мічу́рынскае в. — мичу́ринское уче́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абавязко́вы обяза́тельный, непреме́нный;

усеагу́льнае ~вае навуча́нне — всео́бщее обяза́тельное обуче́ние;

~вая ўмо́ва — обяза́тельное (непреме́нное) усло́вие;

○ ~вая слу́жба — воен. действи́тельная слу́жба

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заво́чны

1. (происходящий в отсутствие заинтересованного лица) зао́чный; загла́зный;

2. (относящийся к обучению без общения с преподавателем) зао́чный;

~нае навуча́нне — зао́чное обуче́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

во́чны

I глазно́й;

~ныя хваро́бы — глазны́е боле́зни;

○ в. я́блык — анат. глазно́е я́блоко;

~ныя зу́бы — анат. глазны́е зу́бы

II: ~ная ста́ўка о́чная ста́вка;

~нае навуча́нне — о́чное обуче́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)