манта́ж, -у́, м.

1. гл. манціраваць.

2. Злучаныя ў адно цэлае розныя часткі чаго-н.

Літаратурны м.

Фатаграфічны м.

|| прым. манта́жны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зманці́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе.

Зак. да манціраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

манці́равацца несов., страд. монти́роваться; см. манці́раваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

манці́раванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. манціраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

montować

незак. манціраваць; збіраць;

montować film — манціраваць фільм

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

манціро́ўка, ‑і, ДМ ‑роўцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. манціраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

zusámmenbauen vt манці́раваць, збіра́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

montíeren vt тэх. збіра́ць, манці́раваць, усталёўваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

узбу́йнены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад узбуйніць.

2. у знач. прым. Які стаў больш буйным. Узбуйненая гаспадарка. □ Ванжын падрабязна расказаў, як думае манціраваць кран узбуйненымі вузламі. Шыцік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фі́цінг

(англ. fitting, ад fit = манціраваць)

фасонная дэталь (муфта, трайнік, ніпель і інш.), пры дапамозе якой злучаюцца на разьбе трубы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)