брыта́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
Надзяваць аброць, пятлю вяроўкі на галаву, шыю жывёліны; браць на вяроўку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
брыта́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
Надзяваць аброць, пятлю вяроўкі на галаву, шыю жывёліны; браць на вяроўку.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ко́ннік, ‑а,
1. Той, хто едзе вярхом на кані; верхавы.
2. Конны воін; кавалерыст.
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акрабалі́сты
(ад
старажытнагрэчаскія
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прышпо́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць;
Ударыць каня шпорамі пад бакі, прымушаючы бегчы хутчэй.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зраўнава́цца, -ну́юся, -ну́ешся, -ну́ецца; -ну́йся;
1. Стаць роўным, гладкім, аднолькавым з кім-, чым
2. кім-чым. Рухаючыся, апынуцца побач, на адной лініі з кім-, чым
3. з кім-чым. Стаць роўным каму-, чаму
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ВАЛЕНТЫ́НА (Valentino) Рудольф [
(Guqlielmi di Valentino) Радольфа; 6.5.1895, Кастэланета, каля
дзе стварыў вобраз экзатычнага «лацінскага палюбоўніка», ракавога спакусніка, рамантычнага шукальніка прыгод, што прынесла яму сусветную вядомасць. Валентына — адна з легенд кінематографа, герой раманаў, п’ес,
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
замы́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
Пачаць мыкаць.
замыка́ць, ‑а́ю, ‑а́еш, ‑а́е;
1.
2. Ісці апошнім, знаходзіцца ў канцы калоны вайсковага злучэння і пад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бу́рка 1, ‑і.
1. Шырокая і доўгая адзежына з даматканага сукна з башлыком, якая надзяваецца паверх кажуха.
2. Род плашча або накідкі з тонкага лямцу, якой карыстаюцца
бу́рка 2,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АРЫСТАФА́Н (Aristophanes; каля 445—385 да нашай эры),
старажытнагрэчаскі драматург, «бацька камедыі». З 45 яго п’ес захавалася 11,
Тв.:
Літ.:
Соболевский С.М. Аристофан и его время.
А.С.Шаўчэнка.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
бу́рка
(
1) шырокая і доўгая вопратка з даматканага сукна з башлыком, якая надзяваецца паверх кажуха;
2) накідка з тонкага лямцу, якой карыстаюцца
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)