ко́хлік

‘коклюш’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. ко́хлік
Р. ко́хліку
Д. ко́хліку
В. ко́хлік
Т. ко́хлікам
М. ко́хліку

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ко́хлік, -ку м., разг. коклю́ш

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ко́хлік, ‑у, м.

Разм. Тое, што і коклюш.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

hooping cough [ˈhu:pɪŋˌkɒf] n. med. ко́клюш

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

whooping cough [ˈhu:pɪŋkɒf] n. med. ко́клюш, ко́хлік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ко́клюшны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да коклюшу. Коклюшны кашаль. // Хворы на коклюш. Коклюшнае дзіця.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

(w)hooping cough

[ˈhu:pɪŋ]

ко́клюш -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Kéuchhusten m -s ко́клюш

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ко́халь ’коклюш’ (Сл. паўн.-зах., Мат. Гом.). Гукапераймальнае. Параўн. кашаль (гл.) і кох‑кох.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

koklusz, ~u

м. мед. коклюш; кохлік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)