Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
carcass, carcase[ˈkɑ:kəs]n.
1. ту́ша (жывёлы)
2. карка́с, касця́к, апо́рная канстру́кцыя
3.derog. ту́ша (пра тоўстага чалавека)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
kościec
м.
1. шкілет;
2.касцяк
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Куўсця́к ’жмут сена’ (Сл. паўн.-зах.). Параўн. kuokštas ’тс’. Бел. слова, відаць, змяніла сваю першасную форму пад уплывам касцяк.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Geríppen -s, -
1) шкіле́т
2) касця́к, карка́с
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
акамяне́лыв разн. знач. окамене́лый;
а. касця́к дагістары́чнай жывёлы — окамене́лый костя́к доистори́ческого живо́тного;
а. твар — окамене́лое лицо́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
szkielet, ~u
м.
1. шкілет;
2.касцяк, каркас
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
КАРКА́С (ад франц. carcasse шкілет),
касцяк, шкілет якога-небудзь вырабу, збудавання. Складаецца з асобных, змацаваных паміж сабой элементаў (стрыжняў, бэлек, калон, ферм, панэлей і інш.). Вызначае трываласць, устойлівасць, даўгавечнасць, форму вырабу (збудавання). Робіцца з металу, жалезабетону, дрэва і г.д. У буд-ве К. — нясучая канструкцыя з верт. стоек і замацаваных на іх гарыз. элементаў. Пашыраны зборныя К. з нясучымі вонкавымі агараджэннямі будынкаў і лёгкімі навяснымі панэлямі (гл.Каркасна-панэльныя канструкцыі).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПЧЭ́ЛЬНІК,
курганны могільнік 10—13 ст. каля в. Пчэльнік Барысаўскага р-на Мінскай вобл. 146 курганоў выш. 0,5—2,5 м, дыям. 5—9,5 м (самы вял.выш. 3,5 м, дыям. 20 м). Каля буйных курганоў ёсць раўкі. У адным выяўлены жаночы касцяк, арыентаваны галавой на З, знойдзены шкляныя залачоныя пацеркі, бронзавыя скроневыя кольцы з заходзячымі канцамі, гаршчок. У інш. курганах пахавальны абрад — трупапалажэнне, рэчы не знойдзены.