карэкці́раванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. карэкціраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

корректи́ровать несов., в разн. знач. карэкці́раваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

correct​2 [kəˈrekt] v.

1. выпраўля́ць, папраўля́ць

2. пра́віць, карэкці́раваць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ВЫХАВА́ННЕ,

дзейнасць па перадачы новым пакаленням грамадска-гіст. вопыту; фарміраванне пэўных установак, паняццяў, прынцыпаў, каштоўнасных арыентацый, стварэнне неабходных умоў для паўнацэннага развіцця асобы, падрыхтоўкі яе да грамадскага жыцця і прадукцыйнай працы. Арганізацыя выхавання накіроўвае развіццё суб’ектыўнага свету чалавека, садзейнічае свядомаму прыняццю ім грамадскіх каштоўнасцей, дазваляе арыентаваць пед. практыку на фарміраванне ў выхаванцаў самастойнасці, адказнасці, прынцыповасці, пачуцця ўласнай годнасці, творчай актыўнасці, крытычнага мыслення. Пры гэтым важна адзінства грамадскага і сямейнага выхавання, што дазваляе карэкціраваць адхіленні ў развіцці і паводзінах асобы (гл. таксама Дашкольнае выхаванне).

Літ.:

Харламов И.Ф. Теория нравственного воспитания. Мн., 1972;

Чэчат В.У. Педагогіка сямейнага выхавання. Мн., 1995.

С.​У.​Кукушкін.

т. 4, с. 327

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

korygować

korygowa|ć

незак.

1. карэкціраваць; выпраўляць;

redaktor ~ł błędy w maszynopise — рэдактар выпраўляў памылкі ў машынапісе;

~ć plan zajęć — карэкціраваць план заняткаў;

2. муз. наладжваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

beríchtigen vt

1) выпраўля́ць, папраўля́ць; (с)карэкці́раваць

2) абвярга́ць (ілжывае паведамленне)

3) плаці́ць (доўг);

éine Réchnung ~ плаці́ць па раху́нку

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)