Кара́ны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Кара́ны
Р. Кара́н
Кара́наў
Д. Кара́нам
В. Кара́ны
Т. Кара́намі
М. Кара́нах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

кора́н рел. Кара́н, -на м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Koran [kəˈrɑ:n] n. relig. Кара́н

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Quran, Qur’an [kəˈrɑ:n] n. Кара́н

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

шыі́зм, ‑у, м.

Напрамак у ісламе, які прымае каран, але не прызнае суну, мусульманскае свяшчэннае паданне, што дапаўняе палажэнні карана.

[Араб.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

koran, ~u

м. каран

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Alcoran

[,ælkoˈræn]

n.

Кара́н -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

scripture [ˈskrɪptʃə] n. : the (Holy) Scripture Бі́блія, Свяшчэ́ннае Піса́нне;

the Muslim scriptures Кара́н

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Qur’an

[kəˈrɑ:n]

n. = the Koran

Кара́н -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Koran ['ko:r-] і [-'rn] m -s, -e рэл. кара́н

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)