паднябе́нна-зубны́ лингв. нёбно-зубно́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ту́ба ​1, ‑ы, ж.

Духавы медны музычны інструмент самага нізкага рэгістра, які складаецца з шматразова сагнутай трубкі і раструба.

[Лац. tuba — труба.]

ту́ба ​2, ‑ы, ж.

Мяккая (часцей металічная) трубка для захавання вязкіх рэчываў; цюбік. Туба зубной пасты. Абед касманаўтаў знаходзіцца ў губах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

зубні́к I, -ка́ м., разг. (зубной врач) зубни́к

зубні́к II, -ку́ бот. ске́рда ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

эліксі́р, -ру м., в разн. знач. эликси́р;

зубны́ э. — фарм. зубно́й эликси́р;

◊ жыццёвы э. — жи́зненный эликси́р

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

эликси́р в разн. знач. эліксі́р, -ру м.;

зубно́й эликси́р фарм. зубны́ эліксі́р;

жи́зненный эликси́р уст. жыццёвы эліксі́р.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

эласматэ́рый

(ад гр. elasma = пласцінка + -тэрый)

вельмі буйны вымерлы насарог з масіўным купалападобным рогам на ілбе, з пласцінчатай зубной эмаллю, які жыў у Еўразіі ў раннечацвярцічную эпоху.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

мо́сцік м.

1. уменьш.-ласк. мо́стик;

2. (площадка, возвышение) мо́стик;

капіта́нскі м. — капита́нский мо́стик;

3. (зубной протез) мо́стик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ГІГАНТАПІТЭ́К [ад грэч. gigas (gigantos) волат, гігант + pitēkos малпа],

род буйных выкапнёвых чалавекападобных малпаў, якія пражывалі ў паўд. і паўд.-ўсх. Азіі ў сярэдзіне антрапагену. У 1935—58 знойдзены 4 ніжнія сківіцы і больш за 1000 асобных вельмі вялікіх зубоў гігантапітэка (карэнныя зубы ў 6 разоў большыя за адпаведныя зубы сучаснага чалавека). Памеры цела гігантапітэка значна большыя, чым у чалавека (існуюць меркаванні, што гігантапітэк быў буйнейшы за гарылу і, магчыма, перасягаў 2,5 м). Па некат. адзнаках будовы зубной сістэмы гігантапітэк падобны да чалавека (адносна невялікія іклы), але ўся сківіца мае спецыялізацыю, характэрную для чалавекападобных малпаў.

т. 5, с. 217

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

парашо́к, -шку́, (доза лекарства) -шка́ м., в разн. знач. порошо́к;

зубны́ п. — зубно́й порошо́к;

п. аспіры́ну — порошо́к аспири́на;

◊ сце́рці на п. — (каго) стере́ть в порошо́к (кого)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

порошо́к парашо́к, -шку́ и (о дозе лекарства) -шка́ м.;

зубно́й порошо́к зубны́ парашо́к;

лека́рство в порошка́х ляка́рства ў парашка́х;

◊

растере́ть (стере́ть) в порошо́к расце́рці (сце́рці) на (у) парашо́к;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)