здзічэ́нне ср., прям., перен. одича́ние; см. здзічэ́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

zdziczeć

зак. здзічэць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

verróhen vi (s) здзічэ́ць, агрубе́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

знелюдзе́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее і знялю́дзець, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.

Разм. Стаць нелюдзімым ад адзінокага жыцця; здзічэць. — Маніш, сумна адному. Так ты зусім знелюдзееш. Лупсякоў. [Штанюк] рэдка калі высоўваецца на вуліцу. І ў двор да яго не так лёгка дастукацца. Знялюдзеў чалавек. Нават з намі, суседзямі, не вітаецца. Сабаленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

verwíldern vi (s) здзічэ́ць, апусці́цца (пра чалавека);

etw. ~ lássen* запусці́ць што-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

заглу́хнуць

1. (заціхнуць) verhállen vi (s); verstúmmen vi (s); áussetzen vi, áusgehen* vi (s) (матор);

2. (здзічэць) verwíldern vi (s) (сад);

3. перан. (прытупіцца) stumpf wérden, náchlassen* vi; schwächer wérden

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)