Дэльфі́н ’дэльфін’ (БРС). Рус. дельфи́н, укр. дельфі́н. У ст.-бел. мове слова делфинъ вядома з XVII ст., але дэльфі́н хутчэй новае запазычанне, магчыма, як і рус. дельфи́н, з ням. Delphin < лац. < грэч. Гл. Фасмер, 1, 497; Шанскі, 1, Д, Е, Ж, 63. Ст.-бел. делфинъ, здаецца, паланізм (так Булыка, Запазыч.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Дэльфін Л. 7/404

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Дэльфін-белабочка 4/360 (іл.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

дельфи́н дэльфі́н, -на м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

dolphin [ˈdɒlfɪn] n. дэльфі́н

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

і́нія

‘дэльфін’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. і́нія і́ніі
Р. і́ніі і́ній
Д. і́ніі і́ніям
В. і́нію і́ній
Т. і́ніяй
і́ніяю		 і́ніямі
М. і́ніі і́ніях

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бялу́ха, -і, ДМ -лу́се, мн. -і, -лу́х, ж.

Палярны дэльфін, які ў дарослым стане мае белую афарбоўку.

|| прым. белушы́ны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

афалі́на

‘вялікі дэльфін’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. афалі́на афалі́ны
Р. афалі́ны афалі́н
Д. афалі́не афалі́нам
В. афалі́ну афалі́н
Т. афалі́най
афалі́наю		 афалі́намі
М. афалі́не афалі́нах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

белабо́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Млекакормячая жывёліна сямейства дэльфінаў; звычайны дэльфін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бялу́ха, ‑і, ДМ ‑лусе, ж.

Палярны дэльфін, які ў дарослым стане мае белую афарбоўку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)