Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
drapieżczy
drapieżcz|y
драпежніцкі;
~e skłonności — драпежніцкія схільнасці
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Драпе́жны ’драпежны’ (БРС, Нас., Касп., Сл. паўн.-зах.). Запазычанне з польск.drapieżny ’тс’ (запазычанне ўжо ў ст.-бел. мове, гл. Булыка, Запазыч., 101). З польск. мовы ўзяты і шматлікія вытворныя: драпе́жыць, драпе́жства (Нас.), драпе́жнік, драпе́жніцкі, драпе́жніцтва (БРС); яны вядомы і ў ст.-бел. мове (Булыка, там жа). Насуперак Трубачову (Эт. сл., 5, 102) ст.-рус.драпежити з’яўляецца звычайным паланізмам. Здаецца, Слаўскі (1, 161) лічыць бел.драпе́жны, драпе́жыць роднаснымі з польск. лексемамі, што вельмі няпэўна.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
drapieżny
drapieżn|y
1. драпежны; драпежніцкі; хіжы;
ptak ~y — драпежная птушка; хіжак;
2. ~e мн.заал. драпежнікі (Carnivora);
3. ~e мн.заал. драпежныя птушкі (Falconiformes)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)