прыбі́ць сов.

1. приби́ть, приколоти́ть; прикрепи́ть; пригвозди́ть;

2. (пригнуть к земле) приби́ть;

траву́ дажджо́м ~бі́ла да зямлі́безл. траву́ дождём приби́ло к земле́;

3. (пригнать волнами) приби́ть;

4. уби́ть; доби́ть;

5. разг. (избить) приби́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ру́чка ж.

1. (уменьш. к рука́) ру́чка;

2. в разн. знач. ру́чка;

ша́рыкавая р. — ша́риковая ру́чка;

дзвярна́я р. — дверна́я ру́чка;

3. (часть машины, прибора, оружия) рукоя́тка;

дабі́ць да ~кідоби́ть до ру́чки;

даве́сці да ~кі — довести́ до ру́чки

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)