выпуклая - Пошук

ру́бчык, ‑а, м.

1. Памянш.-ласк. да рубец ¹.

2. Выпуклая, рэльефная палоска на тканіне. Драп у рубчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́гіб, ‑у, м.

Выпукласць, выпуклая лінія згібу. Выгіб дугі. Выгіб ракі. □ Выгібы хваль, разварушаных лодкай, пабліскваюць, адсвечваюць на пясчаным дне. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

anaglyph

[ˈænəglɪf]

n.

анаглі́ф -у m. (выпу́клая гравю́ра)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

convex

[,kɑ:nˈveks]

1.

adj.

вы́пуклы, вы́гнуты

2.

n.

вы́пуклая паве́рхня

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)

ВЫ́ПУКЛАЕ ЦЕ́ЛА,

геаметрычнае цела, якое змяшчае цалкам адрэзак, што злучае 2 любыя яго пункты; аб’яднанне выпуклай вобласці ў прасторы з яе мяжой. Напр., целы Архімеда, шар, куб, паўпрастора. Мяжа выпуклага цела ўтварае выпуклую паверхню (гл. Выпукласць і ўвагнутасць), праз кожны пункт якой праходзіць не менш як 1 апорная плоскасць, што мае агульны пункт (адрэзак або частку плоскасці) з мяжой, але не перасякае яе.

Выпуклае цела бывае 5 тыпаў: канечнае (мяжа — замкнёная выпуклая паверхня), бясконцае (адна бясконцая паверхня, напр., парабалоід), бясконцыя ў абодва бакі цыліндры (замкнёная выпуклая цыліндрычная паверхня, напр., бясконцы кругавы цыліндр), слаі паміж парамі паралельных плоскасцей, уся прастора. Асновы тэорыі выпуклага цела распрацавалі ў 19 ст. ням. матэматыкі Г.Брун і Г.Мінкоўскі; агульную тэорыю — сав. матэматыкі А.Д.Аляксандраў, А.В.Пагарэлаў і інш. Гл. таксама Мнагаграннік, Мноства.

В.В.Гарохавік.

**Выпуклае цела** (а) і нявыпуклае цела (б).

т. 4, с. 319

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

увагну́та-вы́пуклы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	увагну́та-вы́пуклы	увагну́та-вы́пуклая	увагну́та-вы́пуклае	увагну́та-вы́пуклыя
Р.	увагну́та-вы́пуклага	увагну́та-вы́пуклай увагну́та-вы́пуклае	увагну́та-вы́пуклага	увагну́та-вы́пуклых
Д.	увагну́та-вы́пукламу	увагну́та-вы́пуклай	увагну́та-вы́пукламу	увагну́та-вы́пуклым
В.	увагну́та-вы́пуклы (неадуш.) увагну́та-вы́пуклага (адуш.)	увагну́та-вы́пуклую	увагну́та-вы́пуклае	увагну́та-вы́пуклыя (неадуш.) увагну́та-вы́пуклых (адуш.)
Т.	увагну́та-вы́пуклым	увагну́та-вы́пуклай увагну́та-вы́пуклаю	увагну́та-вы́пуклым	увагну́та-вы́пуклымі
М.	увагну́та-вы́пуклым	увагну́та-вы́пуклай	увагну́та-вы́пуклым	увагну́та-вы́пуклых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пло́ска-вы́пуклы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	пло́ска-вы́пуклы	пло́ска-вы́пуклая	пло́ска-вы́пуклае	пло́ска-вы́пуклыя
Р.	пло́ска-вы́пуклага	пло́ска-вы́пуклай пло́ска-вы́пуклае	пло́ска-вы́пуклага	пло́ска-вы́пуклых
Д.	пло́ска-вы́пукламу	пло́ска-вы́пуклай	пло́ска-вы́пукламу	пло́ска-вы́пуклым
В.	пло́ска-вы́пуклы (неадуш.) пло́ска-вы́пуклага (адуш.)	пло́ска-вы́пуклую	пло́ска-вы́пуклае	пло́ска-вы́пуклыя (неадуш.) пло́ска-вы́пуклых (адуш.)
Т.	пло́ска-вы́пуклым	пло́ска-вы́пуклай пло́ска-вы́пуклаю	пло́ска-вы́пуклым	пло́ска-вы́пуклымі
М.	пло́ска-вы́пуклым	пло́ска-вы́пуклай	пло́ска-вы́пуклым	пло́ска-вы́пуклых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пляска́та-вы́пуклы

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	пляска́та-вы́пуклы	пляска́та-вы́пуклая	пляска́та-вы́пуклае	пляска́та-вы́пуклыя
Р.	пляска́та-вы́пуклага	пляска́та-вы́пуклай пляска́та-вы́пуклае	пляска́та-вы́пуклага	пляска́та-вы́пуклых
Д.	пляска́та-вы́пукламу	пляска́та-вы́пуклай	пляска́та-вы́пукламу	пляска́та-вы́пуклым
В.	пляска́та-вы́пуклы (неадуш.) пляска́та-вы́пуклага (адуш.)	пляска́та-вы́пуклую	пляска́та-вы́пуклае	пляска́та-вы́пуклыя (неадуш.) пляска́та-вы́пуклых (адуш.)
Т.	пляска́та-вы́пуклым	пляска́та-вы́пуклай пляска́та-вы́пуклаю	пляска́та-вы́пуклым	пляска́та-вы́пуклымі
М.	пляска́та-вы́пуклым	пляска́та-вы́пуклай	пляска́та-вы́пуклым	пляска́та-вы́пуклых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́пуклы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае сферычную вонкавую паверхню; проціл. увагнуты. Выпуклае шкло. Выпуклая лінза.

2. Які выдаецца наперад. Выпуклы лоб. Выпуклыя грудзі.

3. перан. Выразны, рэльефны. Выпуклы вобраз.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мені́ск

(гр. meniskos = паўмесяц)

1) выпуклая або ўвагнутая паверхня вадкасці ў капіляры;

2) выпукла-ўвагнутая або ўвагнута-выпуклая лінза;

3) анат. храстковы дыск паміж пазванкамі або ў каленным суставе ў млекакормячых і чалавека.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Verbum