вывяржэ́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. вывяргаць — вывергнуць і вывяргацца — вывергнуцца.

2. толькі мн. (вывяржэ́нні, ‑яў). Вывергнутая маса.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

erupt [ɪˈrʌpt] v. вывярга́ць; вывярга́цца (пра вулкан); выбуха́ць (пра вайну, эпідэмію)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ejaculate [ɪˈdʒækjʊleɪt] v.

1. physiol. вывярга́ць (семя)

2. fml ускліка́ць; выгу́кваць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

eject [ɪˈdʒekt] v. (from)

1. fml выганя́ць; высяля́ць

2. выкі́дваць; вывярга́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

изверга́ть несов.

1. (выбрасывать) выкіда́ць, выкі́дваць; (о вулкане и т. п.) вывярга́ць;

2. физиол. вывярга́ць;

3. (произносить, выкрикивать ругательства, проклятия и т. п.) выкры́кваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

spew [spju:] v. BrE, infml

1. ванітава́ць, выры́гваць

2. выкі́дваць; вывярга́ць; вывярга́цца

3. ла́яцца;

spew charges накі́двацца з абвінава́чваннямі

spew out [ˌspju:ˈaʊt] phr. v. : spew out smoke вывярга́ць дым

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

изрыга́ть несов., уст.

1. выры́гваць;

2. перен. вывярга́ць;

◊

изрыга́ть руга́тельства ла́яцца;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

áussprudeln

1. vt выкіда́ць; вывярга́ць

2. vi (s) біць крыні́цай

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

belch [beltʃ] v.

1. (і)рва́ць, паку́таваць ад ірво́ты, ванітава́ць

2. выкі́дваць (агонь, дым і да т.п.); вывярга́ць (лаву, попел і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Касці́ць ’смяціць на падлогу’ (Касп.), касьціць ’псаваць без патрэбы’ (З нар. сл., 125), касьціцца ’мучыцца, перабівацца’ (Нар. сл., 114). Парсун. ст.-рус. кастити ’вывяргаць’, рус. кашу ’спаражняюся’ (дыял.), кастить ’лаяць, пэцкаць, брудзіць’, ’лаяць, знеслаўляць, ганьбіць’, ’смяціць’. У Дабр. кастить ’псаваць’. Прасл. *kastiti (sę). Лічыцца дзеясловам, утвораным ад назоўніка *kastь. Апошні засведчаны толькі ў рус. гаворках і з’яўляецца прасл. дыялектызмам. Адносна яго паходжання можна выказаць толькі здагадку: магчыма, гэта вытворнае, з падаўжэннем каранёвага галоснага о → ō (> а), ад слова *kostь («касцявы»«тленны, нячысты»). Параўн. Фасмер, 2, 208; падрабязна Трубачоў, Эт. сл., 9, 156–157.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)