здранцве́ць (амярцвець, адзеравянець) erstárren vi (s); starr [steif, únempfindlich] wérden (ад холаду); verstéinert sein (ад жаху, здзіўленняі г. д.)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
здранцве́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
1. Страціць адчувальнасць, гібкасць ад холаду або нязручнага становішча; амярцвець, адзеравянець. — Усё цела здранцвела: мусіць, гадзін пяць ляжалі нерухома.Маўр.Ногі Андрэя так здранцвелі, што ён ледзь адчуваў іх.М. Ткачоў.
2.перан. Прыйсці ў стан нерухомасці, знямення ад моцнага перажывання, страху і пад.; замерці. [Гольц-Мілеру] раптам стала ясна, што брат памірае, і ўсё ў ім здранцвела...Мехаў.Фішар таксама ўчуў нешта і як быў, укленчыўшы ў іржышчы, так і здранцвеў у напружанай позе сполаху.Быкаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аняме́ць
1. (страціць мову) stumm wérden; перан. verstúmmen vi (s), die Spráche verlíeren*;
2. (амярцвець) erstárren vi (s), ábsterben*vi (s) (ад холаду);
у мяне́ аняме́ла рука́ mir ist der Arm éingeschlafen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)