акцэнтава́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. акцэнтаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акцэнтава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад акцэнтаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
accent2 [ækˈsent] v. рабі́ць на́ціск, акцэнтава́ць
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
акцэнто́ўка, ‑і, ДМ ‑тоўцы, ж.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. акцэнтаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
zaakcentować
зак. акцэнтаваць; падкрэсліць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
wypunktować
зак.
1. падкрэсліць; акцэнтаваць;
2. перамагчы па балах (ачках)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
akcentować
незак. акцэнтаваць, ставіць націск; падкрэсліваць;
akcentować ironicznie swoje słowa — размаўляць з адценнем іранічнасці
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
во, часц. ўказ. (разм.).
1. Ужыв., калі трэба паказаць што-н., звярнуць увагу на што-н.
Во, рыбіна плёснула.
Кладзі ўсё гэта во сюды.
2. Ужыв., калі трэба выказаць здзіўленне, задавальненне або незадавальненне, абурэнне.
Во малайцы, што прыехалі.
Во, што яны тут натварылі!
3. Ужыв. пры пытальных і адносных займенніках і прыслоўях, калі трэба акцэнтаваць на нечым увагу.
Вы мне во што скажыце, даражэнькія.
4. Ужыв., калі трэба пацвердзіць сказанае некім.
Во бачыш, і Аляксей табе тое самае кажа.
5. Ужыв., калі трэба падвесці вынік сказанаму.
Во як бывае.
6. у знач. выкл. Ужыв. для ўзмацнення эмацыянальнай афарбоўкі сказа.
Во мароз дык мароз!
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
peak3 [pi:k] v.
1. дасяга́ць;
In 1950 Chicago’s population peaked at about 3.6 million. Насельніцтва Чыкага дасягнула 3,6 мільёна ў 1950 годзе.
2. дасягну́ць апаге́я (славы, улады і да т.п.); дасягну́ць по́ўнага ро́сквіту
3. абвастра́ць; акцэнтава́ць;
heighten and peak contradictions узмацня́ць і абвастра́ць супярэ́чнасці
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
położyć
зак.
1. палажыць; пакласці;
2. паставіць;
położyć podpis — паставіць подпіс; падпісаць;
położyć głowę — скласці галаву; загінуць;
położyć nacisk — паставіць націск; акцэнтаваць;
położyć kres nadużyciom — пакласці канец злоўжыванням;
położyć sztukę (teatralną) разм. праваліць спектакль
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)