адста́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад адставіць (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адстаўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да адставіць (у 1, 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паадстаўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; зак., што.

Адставіць, адсунуць убок усё, многае. Паадстаўляць крэслы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адстаўля́ць гл. адставіць 1, 2

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Адтапы́рыць (губу) (КТС), адтапырыць ’адставіць убок’ (КЭС). Гл. тапырыць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

отста́вить сов.

1. (отодвинуть) адста́віць, мног. паадстаўля́ць;

2. (дать отставку) даць адста́ўку, зво́льніць, мног. пазвальня́ць, зняць, мног. пазніма́ць (з паса́ды);

3. воен. адста́віць!;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адста́ўлены

1. в разн. знач. отста́вленный; отнесённый;

2. вы́пяченный;

1, 2 см. адста́віць 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паадніма́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

1. Адняць, адставіць ад чаго‑н. усё, многае. Пааднімаць драбіны ад сцяны.

2. безас. Паралізаваць многае. Ногі пааднімала.

3. Спыніць кармленне малаком маці — пра ўсіх, многіх.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адкапы́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., што.

Разм. груб. Скрывіўшы, адставіць; адвесіць (пра губы). Аляксей Ісаевіч зморшчыў лоб, смешна адкапыліў губу. Хомчанка. Зазваніў званок. Гэта званіў наш маўклівы вартаўнік, што заўсёды хадзіў адкапыліўшы ніжнюю цяжкую губу. Адамчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адстаўля́ць несов.

1. в разн. знач. отставля́ть; относи́ть;

2. (выставлять вперёд) выпя́чивать;

1, 2 см. адста́віць 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)