недамага́нне, ‑я, н.

Хваравіты стан; нездароўе. Агульнае недамаганне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абло́маўшчына, -ы, ж.

Агульнае слова для абазначэння грамадскага і асобаснага застою, руціны, апатыі, бязволля, ляноты, бяздзейнасці (ад імя І.

Абломава, героя аднайменнага рамана рускага пісьменніка І. А. Ганчарова).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

шок, -у, мн. -і, -аў, м.

Агульнае цяжкае парушэнне функцый арганізма ў выніку моцнага фізічнага пашкоджання ці псіхічнага ўзрушэння.

У стане шоку.

Траўматычны ш.

|| прым. шо́кавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

апеляты́ў, ‑тыву, м.

Спец. Імя агульнае ў супрацьлегласць імю ўласнаму.

[Ад лац. appellare — называць.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

неўрапа́тыя, ‑і, ж.

Агульнае абазначэнне нервовых хвароб без сталых патолага-анатамічных змен.

[Ад грэч. neuron — валакно, нерв і pados — пакута.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

appellative [ˌæpəˈleɪtɪv] n. ling. імя́ агу́льнае (як супрацьлегласць імені ўласнаму)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

commonweal

[ˈkɑ:mənwi:l]

n.

агу́льнае дабро́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

псіхапатало́гія, ‑і, ж.

1. Агульнае вучэнне аб захворваннях псіхікі.

2. Адхіленне ў псіхіцы як хвароба.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выхава́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. выхоўваць ​1 — выхаваць.

2. Агульнае развіццё, культура чалавека.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

craze [kreɪz] n. мо́да, агу́льнае захапле́нне;

the latest craze апо́шні крык мо́ды

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)