аблі́чванне ср.

1. обсчи́тывание;

2. разг. сосчи́тывание;

1, 2 см. аблі́чваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

übervórteilen vt аблі́чваць; абва́жваць; абме́рваць; падма́нваць, ашу́кваць; абдзяля́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Kréide f -, -n мел, крэ́йда;

◊

bei j-m in der ~ stéhen* [stécken] завінава́ціцца [залажы́цца] каму́-н.;

mit dóppelter ~ (án)schréiben* аблі́чваць, склада́ць рабаўні́цкі раху́нак; ве́сці двайну́ю бухгалтэ́рыю

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

préllen vt

1) уда́рыць, вы́цяць;

sich (D) den Fuß ~ уда́рыць [вы́цяць] сабе́ нагу́

2) падма́нваць, ашу́кваць

3) (um A) аблі́чваць (на што-н., на колькі-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)