абіра́ць гл. абабраць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абіра́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. абіраць — абабраць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абіра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

1. Незак. да абабраць.

2. Незак. да абраць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аба... (гл. а...¹), прыстаўка.

Ужыв.:

1) перад словам, якое пачынаецца збегам зычных: абабраць, абагнаць, абазначыць;

2) перад зычнымі «б», «п» з наступным апострафам (’), а ў некаторых выпадках і без яго: абаб’ю, абап’ю, абабіць, абаперціся.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аблаташы́ць, ‑ташу, ‑тошыш, ‑тошыць; зак., што.

Разм. Абабраць, абарваць (садавіну, агародніну), дапускаючы свавольства, глум. Аблаташыць сад. Аблаташыць яблыкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Абшкума́ціць ’ускалмаціць, абарваць, абабраць’ (Бяльк., Гарэц.). Гл. шкумаціць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

абчы́сціць, ‑чышчу, ‑чысціш, ‑чысціць; зак., каго-што.

1. Вызваліць ад бруду, пылу і пад.; зрабіць чыстым. Абчысціць паліто ад снегу. // Пазбавіць ад налёту паверхню чаго‑н. // Зняць лушпіны, скурку і пад.; абабраць, аблузаць.

2. перан. Разм. Абакрасці, абабраць, абрабаваць. Пакуль ён [Паліводскі] ляжаў ледзьве жывы ў балоце, нехта абчысціў яго пазухі і кішэні. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Абгайда́машыць ’абабраць каго-небудзь, абтрэсці’ (Яўс.) да гайдамак. Параўн. адгайдамашыць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

абабра́ны разг.

1. обо́бранный;

2. очи́щенный, облу́пленный;

3. обо́бранный;

1-3 см. абабра́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ашальмава́ць ’абакрасці, абабраць пры дапамозе ашуканства’ (Шат.). Да шальмаваць, шэльма (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)