ГЕ́ ЙЗЕР (ісл. geysir ад geysa хлынуць),
крыніца, якая перыядычна выкідвае гарачую ваду і пару да выш. 20—40 м і больш. Пашыраны ў абласцях сучаснага ці нядаўняга вулканізму. Мае выгляд невял. конусаў, спадзістых паглыбленняў, катлавінак, ям з трубка- ці шчылінападобнымі каналамі. Адрозніваюць рэгулярныя гейзеры, працягласць цыкла якіх амаль пастаянная, і нерэгулярныя, са зменлівым цыклам. Існуюць у ЗША (найб. ў Йелаўстонскім нац. парку гейзер Стары Служака, выш. вывяржэння 42 м ), Расіі (Даліна Гейзераў на Камчатцы, найб. Велікан, 40 м ), Ісландыі, Канадзе, Новай Зеландыі, Японіі, Кітаі. Вадзяная пара і гарачая вада гейзера выкарыстоўваюцца для ацяплення будынкаў, цяпліц, на геатэрмальных электрастанцыях.
Гейзер Стары Служака ў Йелаўстонскім нацыянальным парку, ЗША.
т. 5, с. 134
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
old boy [ˈəʊldbɔɪ] n. BrE
1. былы́ ву́ чань, былы́ гадава́ нец навуча́ льнай устано́ вы (звыч. закрытага тыпуа́ шнік
2. infml стары́ ; пажылы́ чалаве́ к
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Кажа́ рына ’стары кажух’ (Касп. ; рас. , Шатал. ), къжаръна , кажэръна ’паўкажушок, кажушок (звычайна стары , каравы)’ (міёр. , Нар. словаўтв. ). Рэгіянальнае (паўн. ) утварэнне ад кожа (гл.). Суфіксацыя адзінкавасці (‑іна ), аснова кажар‑ , адносна якой гл. пад кажа́ рка .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тарарэ́ йка ’стары , пабіты грузавік’ (Яўс. ). Гл. тарарайка .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ківа́ цца , -а́ юся, -а́ ешся, -а́ ецца; незак.
1. Рытмічна хістацца з боку ў бок або зверху ўніз.
Галінкі ківаюцца на ветры.
2. Ісці з цяжкасцю, хістаючыся (ад стомы, хваробы і пад. ).
Ледзь ківаецца стары дзядок.
|| аднакр. кіўну́ цца , -ну́ ся, -не́ шся, -не́ цца; -нёмся, -няце́ ся, -ну́ цца; -ні́ ся (да 1 знач. ).
|| наз. ківа́ нне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
герантало́ гія
(ад гр. стары + logos = вучэнне)
навука, якая займаецца вывучэннем працэсаў старэння арганізмаў.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
stale 1 [steɪl] adj.
1. нясве́ жы, няно́ вы; чэ́ рствы;
stale bread чэ́ рствы хлеб;
stale air за́ тхлае паве́ тра;
stale water гніла́ я вада́ ;
stale meat мя́ са з душко́ м
2. стары́ , збі́ ты, шабло́ нны;
a stale compliment по́ шлы кампліме́ нт;
a stale joke стары́ анекдо́ т
3. сто́ млены;
go stale sport а́ цца; стра́ ціць спарты́ ўную фо́ рму
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Ста́ рац ‘жабрак’; паэт. ‘стары чалавек’, ‘манах, духоўны настаўнік веруючых’ (ТСБМ ), ‘жабрак’ (Нас. , Байк. і Некр. , Бяльк. , Касп. , Сл. Брэс. ), ста́ рэц ‘тс’ (ТС ), старцава́ ць , старча́ ць ‘жабраваць’, старча́ нка ‘жабрачка’ (ТС ), старчаня́ та ‘жабракі’ (Мат. Гом. ). Да прасл. *starьcь (параўн. укр. ста́ рец ‘жабрак’, рус. ста́ рец ‘стары ’, польск. starzec , чэш. stařec , балг. ста́ рец , макед. старец ), якое ўтворана ад прасл. *starъ ‘стары ’ з суф. ‑ьcь (Слаўскі , SP , 1, 99).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
aged [eɪdʒd] adj.
1. які́ налі́ чвае пэ́ ўную ко́ лькасць гадо́ ў; а boy aged 15 хло́ пец пятна́ ццаці гадо́ ў/пятнаццацігадо́ вы хло́ пец
2. [ˈeɪdʒɪd] fml стары́ , састарэ́ лы
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
герантафілі́ я
(ад гр. geron, -ntos = стары + -філія )
разнавіднасць палавой ненармальнасці, палавая цяга да асоб старэчага ўзросту.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
