Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
актыно́н
[ад актын(ій) + (рад)он]
адзін з ізатопаў атамаў радону, прадукт радыеактыўнага распаду актынію.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
КУКУРУ́ЗНЫ АЛЕ́Й, маісавы алей,
раслінны тлусты алей з зародкаў кукурузы. Атрымліваюць прасаваннем ці экстрагаваннем арган. растваральнікамі. Светла-жоўтая вадкасць, шчыльн. 924 кг/м³ (15 °C), т-ра застывання ад -10 да -15 °C. Паўвысыхальны алей (гл.Алеі). Выкарыстоўваюць як харч.прадукт, у вытв-сці маргарыну, мыла.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
адго́н, ‑у, м.
1.Дзеяннепаводледзеясл. адганяць — адагнаць (у 1, 2, 4 знач.).
2. Малако, з якога сепаратарам аддзелена, адагнана смятанка. З дзесяці машын здадзенага малака сем машын адгону вяртаюць калгасу.Дуброўскі.
3.Прадукт адгонкі парай. Спіртавыя адгоны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
uboczny
пабочны, ускосны; выпадковы;
efekt uboczny — пабочны эфект; пабочнае дзеянне;
produkt uboczny — пабочны прадукт
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
кане́чны, -ая, -ае.
1. Які мае канец, мяжу (у прасторы і часе); проціл. бесканечны.
Канечная велічыня (у матэматыцы — велічыня, што змяняецца ў пэўных межах, не роўная ні нулю, ні бесканечнасці).
2. Тое, што і канцавы.
К. прыпынак.
3. Тое, што і канчатковы (у 2 знач.).
К. вынік.
К. прадукт.
|| наз.кане́чнасць, -і, ж. (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
export
1.[ɪkˈspɔrt]
v.t.
выво́зіць (тава́р), экспартава́ць
2.[ˈekspɔrt]
n.
1) экспартава́ны праду́кт
2) э́кспарт, вы́ваз -у m.
3.
adj.
э́кспартны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
гіпаксанці́н
(ад гіпа- + гр. ksanthos = залаціста-жоўты)
прамежкавы прадукт абмену нуклеапратэідаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
адго́нм.
1.спец. (прадукт) Destillát n -(e)s, -e;
2.с.-г. (жывёлыі г. д.куды-н.) Wégtreiben n -s
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
АКА́ТВАННЕ, акамкаванне,
метад атрымання камякоў пылападобнай руды, мінер. угнаенняў ці танказдробненых канцэнтратаў, спяканне якіх ускладнена. Увільготнены матэрыял у вярчальным барабане ці талерчатым гранулятары ператвараецца ў камякі, трываласць якім надаецца хім. спосабам, абпальваннем ці высушваннем. Канчатковы прадуктназ.акатышам. У каляровай металургіі акатваюцца свінцовыя, медныя, нікелевыя канцэнтраты, для жал. рудаў акрамя акатвання выкарыстоўваюць агламерацыю.