Ва́сан ’тытул-зваротак у дробнай польскай шляхты, а таксама сярод беларусаў’ (Мядзв.); ’пан’ (Др.-Падб.), васа́н ’тс’ (Гарэц., Касп.). Запазычанне з польск. wasan ’тс’ (а гэта, як і waspan, скарачэнне з waszmość pan; гл. Брукнер, 603). Параўн. васп́ан.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

віко́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Дваранскі тытул у старой Францыі, у Англіі і некаторых іншых краінах, сярэдні паміж тытулам барона і графа, а таксама асоба з такім тытулам.

[Фр. vicomte.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

магі́стэрскі, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да магістра (у 1 знач.). Магістэрскі экзамен.

2. Які мае адносіны да магістра (у 2, 3 знач.), належыць яму. Магістэрскі тытул.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

БАСІЛЕ́Й, басілеўс (грэч. basileus),

у Старажытнай Грэцыі правіцель невял. паселішча, правадыр племя ці саюзу плямёнаў; пазней 2-і архонт. У Спарце і пасля ў эліністычных дзяржавах — цар. У сярэднія вякі афіц. тытул візант. імператараў.

т. 2, с. 340

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

holiness [ˈhəʊlinəs] n.

1. свя́тасць, свяшчэ́ннасць

2. Holiness Свя́тасць (тытул папы);

His Holiness Pope John Paul Яго́ Свя́тасць Ян Па́вел

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

АЯТАЛА́ (перс. Літар. знак Алаха),

вышэйшы тытул шыіцкага мусульм. духавенства. Аўтарытэт аяталы сярод шыіцкіх лідэраў бясспрэчны, а яго прадпісанні абавязковыя для шыіцкай абшчыны і абмеркаванню не падлягаюць. У Іране аятала з’яўляецца духоўным лідэрам і фактычным кіраўніком дзяржавы.

т. 2, с. 176

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

dukedom

[ˈdu:kdəm]

n.

1) кня́ства, гэ́рцагства n.

2) ты́тул кня́зя ці гэ́рцага

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Excellency

[ˈeksələnsi]

n., pl. -cies

Эксцэле́нцыя (ты́тул)

Your Excellency — Эксцэле́нцыя, Ва́шая Эксцэле́нцыя

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

appellation

[,æpəˈleɪʃən]

n.

1) імя́ n.

2) ты́тул -у, эпітэ́т -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

высокапраасвяшчэ́нства н. царк. (тытул і зварот да кардыналаў) Eminénz f -, -en;

Ва́ша высокапраасвяшчэ́нства Éure Eminénz

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)