канцыля́рыя, -і, мн. -і, -рый, ж.
Аддзел установы, заняты справаводствам, а таксама памяшканне гэтага аддзела.
◊
Нябесная канцылярыя (разм., жарт.) — пра сілы, якія быццам бы кіруюць надвор’ем.
|| прым. канцыля́рскі, -ая, -ае.
К. работнік.
Канцылярскія справы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вы́блытаць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак.
1. каго-што. Разблытаўшы, выняць, вызваліць.
В. птушку з сіла.
2. перан., каго. Памагчы выйсці з цяжкага становішча (разм.).
В. з небяспечнай справы.
|| незак. выблы́тваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
аднабо́кі, -ая, -ае.
1. Такі, у якога адзін бок або адзін бок большы.
А. кавун.
2. перан. Аднабаковы паводле свайго дзеяння, накіраваны ў адзін бок.
А. падыход да вырашэння справы.
|| наз. аднабо́касць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
спец, -а, мн. -ы, -аў, м. (разм.).
1. Назва спецыяліста — выхадца з інтэлігенцкага асяроддзя, якая ўжыв. ў першыя гады савецкай улады (уст.).
2. Вельмі дасведчаны чалавек, майстар сваёй справы.
Ён у гэтай справе с.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пазіты́ўны, -ая, -ае.
1. гл. пазітыў.
2. Заснаваны на фактах, вопыце (кніжн.).
Пазітыўная праграма.
3. Выражаны ў станоўчай форме; проціл. негатыўны (кніжн.).
П. бок справы.
|| наз. пазіты́ўнасць, -і, ж. (да 2 і 3 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
усвядо́міць, -млю, -міш, -міць; -млены; зак.
Поўнасцю зразумець што-н.; уразумець.
У. неабходнасць чаго-н. У. сабе ўсе акалічнасці справы.
|| незак. усведамля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е і усвядо́мліваць, -аю, -аеш, -ае.
|| наз. усведамле́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
foreign affairs [ˌfɒrənəˈfeəz] n. pl. заме́жныя спра́вы;
the Ministry of Foreign Affairs Міністэ́рства заме́жных спраў
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
НЕЎМЯША́ННЯ ПРЫ́НЦЫП у міжнародным праве,
адзін з асноўных прынцыпаў, які абавязвае_ кожную дзяржаву не ўмешвацца ў якой-н. форме ў справы інш. дзяржавы, што ўваходзяць у яе ўнутр. кампетэнцыю. Умяшаннем лічацца любыя меры інш. дзяржавы або міжнар. арг-цый, з дапамогай якіх яны спрабуюць перашкаджаць суб’екту міжнар. права вырашаць свае ўнутр. справы. Аднак некат. падзеі, што адбываюцца ў межах тэр. дзяржавы, могуць разглядацца як не маючыя адносін да яе выключнай кампетэнцыі (напр., калі падзеі ствараюць пагрозу міжнар. міру і бяспецы, тады дзеянні ААН або інш. членаў міжнар. супольнасці адносна гэтых падзей не будуць лічыцца парушэннем Н.п.).
Прынцып зафіксаваны ў агульнай форме ў Статуце ААН 1970 (п. 7, арт. 2) і канкрэтызаваны ў міжнар. дакументах, якія закранаюць прыязныя адносіны і супрацоўніцтва паміж дзяржавамі ў адпаведнасці са Статутам ААН: Дэкларацыі аб прынцыпах міжнар. права, Заключным акце нарады па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе Дэкларацыі ААН аб недапушчэнні ўмяшання ва ўнутр. справы дзяржаў, аб ахове іх незалежнасці і суверэнітэту 1965 і інш.
І.М.Таніева.
т. 11, с. 302
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
архівазна́ўства, ‑а, н.
Навуковая дысцыпліна, якая вывучае і распрацоўвае тэорыю, методыку, гісторыю і арганізацыю архіўнай справы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
парта́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; незак., што.
Разм. груб. Рабіць што‑н. дрэнна, недакладна, без ведання справы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)