адка́знасцьж. Verántwortung f -, Verántwortlichkeit f; Háftung f -;
узя́ць на сябе́ адка́знасць зашто-н. die Verántwortung für etw. (A) übernéhmen*;
зняць з сябе́ адка́знасць die Verántwortung áblehnen;
ускла́сці адка́знасць накаго-н.зашто-н.j-n für etw. verántwortlich máchen;
падзяля́ць адка́знасць mítverantwortlich sein;
2.эк. Háftung f -;
неабмежава́ная адка́знасцьúnbegrenzte Háftung;
абмежава́ная адка́знасць begrénzte Háftung;
адка́знасць вытво́рцы Produzéntenhaftung f
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
-ся — часціца ў зваротных дзеясловах, у фальклоры захавалася ў самастойным ужыванні: Богу ся молити (Бяс.), ни ся ен мне соснився, ни ся у казцы сказався (Рам. 3), ст.-бел.сѧ: хто сѧ ей помолить (1489 г.; Карскі 2-3, 386). Укр., рус.‑ся, ст.-рус.ся, польск.się, в.-луж.so, sej, н.-луж.se, палаб.să, чэш.se, ст.-чэш.sě, славац.sa, серб.-харв.se, славен.se, балг., макед.се, ст.-слав.сѧ. Прасл.sę з’яўляецца В. скл. зваротнага займенніка сябе (гл.) (Бязлай, 3, 220; Шустар-Шэўц, 1329–1330); роднаснае ст.-прус.sien ’‑ся’, да і.-е.*se‑ (*sebh‑) /*su̯e‑ ’асобна, сам для сябе’ і ў якасці ’зваротнага займенніка’, гл. Фасмер, 3, 823; Махэк₂, 538; Борысь, 547; Траўтман, 251–252; ЕСУМ, 5, 495. Карскі (2–3, 71) адносіць сюды і часціцу ў прыслоўях інося, усялякся, цяперся (гл.), параўн. ва́лейся ’лепей’ (Арх. Федар.). Гл. таксама се3.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прымані́ць, прыма́ньваць ’прывабіць да сябе; дадаць ад сябе, прыдумаць’ (ТСБМ, Шпіл., Шат., ТС), таксама прыману́ць ’прынадзіць’ (навагр., Сл. ПЗБ); з далейшым развіццём семантыкі: прымону́цца ’замануцца’, прыману́цца ’прыкінуцца, прытварыцца’ (ТС), ’прывыкнуць’ (іўеў., Сл. ПЗБ), прыманты́ты ’прываражыць, прывабіць’ (кобр., Нар. лекс.). Сюды ж аддзеяслоўныя ўтварэнні: прыма́на ’спакуса; прыманка’ (Нас.), прыма́нны ’прывабны’ (ТС), прыма́нка, прыма́ннык ’прынада (у тым ліку пчаліная); (цёмная) шапка, якую кладуць на сук або вешаюць на дрэва, каб сеў [пчаліны] рой; невялікі вулей, які ставяць на дрэве ў лесе для прываблівання пчол’ (Інстр. 1, Ян., Нар. сл.; трак., Сл. ПЗБ; Скарбы; пін., мазыр., ЛА, 1), пріма́нка ’мядовы раствор, розныя пахучыя расліны, якімі націраюць або абпырскваюць вулей для прываблівання пчол’ (слаўг., Нар. сл.). Прэфіксальнае ўтварэнне ад мані́ць/ману́ць (гл.) < прасл.*maniti (sę). Укр.примани́ти ’прынадзіць, прывабіць’, прима́на ’прынада; спакуса’, прима́нка ’прынада; прываба’, рус.дыял.прима́нывать ’прынаджваць, прывабліваць’, примана́ться ’прычапіцца, прывязацца’, прима́н, прима́нка ’прынада’. Гл. таксама ЕСУМ, 3, 382–383.